Alain-Fournier in september

Over zo'n anderhalve week, op 25 september 2009, ga ik in Den Haag een lezig houden over Le Grand Meaulnes van Alain-Fournier. Dat zal dan bijna op de kop af 95 jaar zijn na zijn dood. Hij stierf op 22 september 1914 aan het front, ten zuidoosten van Verdun. Dat was vlak na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog.

Heel lang kon men zeggen: zijn lichaam is nooit gevonden. Maar in het begin van de jaren tachtig werd een massagraf gevonden en het is aannemelijk gemaakt dat een van de skeletten een overblijfsel was van het lichaam van Alain-Fournier. Er is een herdenkingssteen geplaatst waarop te lezen valt 'A la mémoire de Henri Alain-Fournier, auteur du Grand Meaulnes, lieutenant au 288e R.I. et de ses hommes disparus dans ce secteur le 22-9-1914'.

Hij was op 1 augustus opgeroepen. Aan zijn zuster Isabelle schreef hij op 4 augustus 'Je pars content'.

Op 9 augustus begeeft hij zich te voet op weg met zijn regiment. Op 12 augustus nemen deze soldaten de trein. Op de 28e augustus schrijft hij aan zijn zuster dat hij de kanonnen in de verte hoort. Contact met de vijand is er op de eerste september. Een laatste kaart schrijft hij aan Isabelle nog op 11 september, die ze op 21 september ontvangt. Hij schrijft dat hij goed gezond is en vertrouwen heeft op een goede afloop van de oorlog.

Hij wordt gedood vlak voor zijn 28e verjaardag, op 3 oktober.

Eind 1913 was zijn enige roman, 'Le grand Meaulnes', een ernstige kandidaat geweest voor de Prix Goncourt. Na 11 stemronden, onbeslist, besloot de jury van toen om de prijs toe te kennen aan een boek waar nu niemand meer naar omkijkt (Marc Elder, 'Le peuple de la mer').

Mensen onder elkaar - probeer ze te begrijpen.