DDP

Er is in Nederland in oktober 2010 een nieuwe regering aangetreden, met een nieuwe eerste minister, een liberaal deze keer. Bij zijn aantreden hoorde een eerste zitting in het parlement waar de regeringsverklaring onderwerp van discussie was. Die discussie bracht mij op een idee.
Dat het tijd is voor de oprichting van een nieuwe partij. De DDP.

DDP? Ja. De Dubbele Paspoort Partij. Daar is mijns inziens het wachten op. Voor de duidelijkheid. En ook vanwege een gat in de markt. Ik zal het uitleggen.

De kersverse premier kreeg te maken met het probleem van een dubbel paspoort van een staatssecretaris in zijn equipe. Een probleem dat zich ooit eerder al had voorgedaan.

Waarom een probleem eigenlijk? Men weet dat parlementaire problemen door mensen worden gecreëerd.
Het is zelfs de taak van kamerleden om problemen op te werpen. Ze dienen dat te doen als ze in een democratie tot de oppositie behoren Alleen in totalitaire landen is er geen oppositie en zijn er dus geen parlementaire problemen.

(Even tussen haakjes. Het was koddig om mee te maken hoe de kersverse premier een argumentatie-switch maakte ten opzichte van de periode waarin hij oppositielid was en hoognodig moest flirten met een terreinwinnende mede-opposant.)

Het probleem met het dubbele paspoort is de mogelijkheid dat de bestuurder met het dubbele paspoort niet voor honderd procent loyaliteit kan garanderen. Het zou kunnen zijn dat er verschil bestaat tussen wat verschillende nationale wetten vergen van burgers die aan die wetten onderworpen zijn.

Oei oei. Loyaliteit, daar moet ik het apart eens over hebben. Wat is het? Het is: trouw aan een club. Waar op gebaseerd? Op niets anders dan op die clubtrouw, op een gemeenschappelijke overtuiging wat goed of slecht is, en vooral ook over wat profijtelijk is en wat schadelijk voor het belang van de groepsleden.

Loyaliteit is gebaseerd op groepsdenken. Noem het clubliefde en het lijkt mooi. Maar groepsdenken is in wezen fascisme. Wie loyaliteit verlangt is heel fundamenteel een lamentabel type, die het aan vertrouwen ontbreekt. Vertrouwen in de ander en, deep down, ook vertrouwen in zichzelf.

Wie mij tot hier heeft kunnen volgen zal begrijpen dat een dubbel paspoort een mooi bezit is, niet alleen voor het desbetreffende individu, maar ook voor de leden van de gemeenschap die daar goed mee om weet te gaan. Hoe meer dubbele paspoorten hoe beter. Het geldt voor een natie - het geldt voor de hele wereld. Vandaar mijn voorstel om met leden van de PPD te gaan streven naar een dubbelpaspoort-samenleving. Met een toekomstvisie: later de Driedubbel Paspoort Partij. En verder weg: de Duizend Paspoorten Partij. Ikzelf, met mijn zielige éénlandspaspoort, kan een hele serie paspoorten noemen die ik ook wel zou willen hebben.

Heb ik het goed vernomen? Zijn er in Nederland op dit moment al meer dan een miljoen mensen met een dubbel paspoort? Die gaan natuurlijk allemaal mee met de DDP. Anders gezegd: er is een gat in de markt voor een DDP. Ik ga daar mijn vriend en collega, de politiek georiënteerde Max van Geuns, eens op attenderen.