Levenswil

In een aan Achterberg gewijd nummer van Maatstaf schrijft J.W.Schulte Nordholt op heel persoonlijke wijze hoe hij als achttienjarige dweepte met Marsman. 'Is er één generatie zo gelukkig geweest als de onze, die in deze dichter alles verwierf wat bij haar paste aan jeugd, aan stromende hartstocht en trots en openheid en vaart?'

Schulte Nordholt biecht op dat hij in het begin Achterberg is gaan lezen 'met een door Marsman gevormd gevoel'. En voegt toe dat Marsman ook wel een zekere invloed op Achterberg moet hebben gehad.

Ach, dat van die beïnvloeding kan me niet zo veel schelen, maar ik heb altijd de woorden onthouden waarmee Achterberg op onnavolgbare wijze zijn collega-dichter karakteriseert: 'een kathedraal van levenswil'.

Ik moest aan die woorden denken toen ik het filmpje zag over de éénbenige merel. Een vriendin zond het per mail. Hoe het tweede pootje van de merel is verdwenen, we weten het niet. Maar wat het filmpje wèl laat zien is hoe de dappere vogel zich weet te redden. Ze komt aanwippen naar uitgestrooid voedsel, doet zich te goed, zet zich af met dat ene been en verheft zich majesteitelijk in de lucht. Een minikathedraal van levenswil.