Artis magistra

Flaubert heeft het gezegd: 'Pour qu'une chose soit intéressante, il suffit de la regarder longtemps'. Als je maar lang genoeg naar iets kijkt, wordt het vanzelf interessant. 't Is waar. En als je lang genoeg kijkt naar iets dat mooi is en je zoekt een beetje door om te weten wat het geheim van die schoonheid is, dan kom je haast altijd tot verbazingwekkende ontdekkingen die het interessante te boven gaan.

Er zijn allerlei soorten anemonen, heb ik van Google geleerd. Ik weet niet hoe de anemonen worden benoemd die in een vaasje op mijn bureau staan. Ik hoef het ook niet te weten. Hun stamper is een klein zwart bolletje. Daaromheen dringen blauwzwarte meeldraden die samen met de stamper een aaibare pompoentje vormen, een centrum van waaruit zo ongeveer negen fluwelige bloembladen zich rondom uitstrekken. Ze schuiven subtiel onder en over elkaar, zodat er kleurschakeringen ontstaan. Hun kleuren zijn fel maar niet schreeuwerig. Vurig rood is erbij en geheimzinnig paars. Ik beschouw ze als meisjes die zich weten te kleden, meisjes met smaak. Heel geraffineerd: de bloembladen beginnen wit alvorens hun kleur aan te nemen; zo vormen ze een zilverige kring rond het donkere bolletje in het midden. De meeldraden laten soms minieme korrels stuifmeel vallen, als dametjes die glitter op hun wangen strooien.

En of dat niet genoeg is vertoont de stengel een bladerkring waaruit de bloem lijkt op te duiken als een door een macraméspecialiste gefabriceerd kantwerkje. Als ik aandachtiger kijk, merk ik nog allerlei details op, bijvoorbeeld dat de bloembladen fijne langwerpige adertjes vertonen, zoals je ze ook wel aantreft op zachte mensenhuiden.

Op het hek van de Amsterdamse dierentuin staat Natura Artis Magistra. De natuur is de leermeesteres van de kunst. Ja. De natuur reikt kunstnaars tekens aan. Tekens hoe het moet. Schoonheid hoort er bij.