Bert Decorte in Utrecht

Gisteren, op een stralende herfstdag, de zevende oktober 2007, vond het Utrechts Literatuur Festival voor de tweede keer plaats. Eregast was Bert Decorte, 92 jaar oud, groot dichter, de oudste van alle Nederlandstalige poëten. Hij werd geïnterviewd door Wim Hazeu, die beleefde dat zijn vragen door de geïnterviewde persoon naast hem òf niet werden verstaan òf na luttele seconden waren vergeten.

Dat bracht met zich mee dat er herinneringen werden opgehaald waar niet naar gevraagd was en die wellicht de aanwezige meeluisteraars in de zaal niet erg interesseerden. Maar die herinneringen maakten juist daardoor mogelijk dat we konden genieten van het smeuïge taalgebruik van Decorte, zonder dat de betekenis daarbij al te hinderlijk was. De begeleidende oog-twinkeling en schelmse glimlach waren dermate innemend dat ik na afloop onmogelijk kon nalaten om de bloemlezing aan te schaffen die Ingmar Heytze heeft samengesteld. Titel: 'Ik kom liefst wat te laat'.

De bundel is speciaal ter gelegenheid van het Utrechts Literatuurfestival uitgegeven (bij Papieren Tijger, postbus 4800 CN Breda). Prijs: tien Euro.
Wie het zich niet aanschaft doet zichzelf te kort.

Decorte was een wonderkind en is dat, geloof ik, zijn hele leven lang gebleven, in die zin dat op elke bladzij waar hij zijn taal laat stoeien, vlammen en schitteren, je bij de woordenpracht en de fundamentele levenswijsheid ook de onbevangen begeleiding bemerkt van een zeer jeugdige knipoog van verstandhouding. Wat een heerlijke man en wat een heerlijke poëzie.

Hij is een verre nazaat van zijn vijftiende-eeuwse voorbeeld François Villon (die hij uit het Frans vertaald heeft). Net als Villon schrijft hij, onder andere, balladen, vaste-vorm-gedichten die na drie strofen eindigen met een 'opdracht', een Envoi, waarbij de dichter zich tot iemand richt. Ter illustratie een voorbeeld uit een ballade gewijd aan hen die niet' in een pluimbed' slapen, maar op het stro. Hier is het Envoi.

Stromannen, die de wereld regeert,
ruimt baan voor onze bent, bijlo!
die aanschrijdt, feestelijk omfleurd
van de goede geur van het stro.

Speels gezegd, maar - onnadrukkelijk - een sympathiek politiek programma.