Esther en de bijeneter

Toen we in het bosmuseum van Holten rondliepen, in de zomer van 2004, kon Esther, vier jaar oud, haar opa tot opperste verbazing brengen door een tentoongestelde vogel aan te wijzen zeggende 'Een bijeneter!'.

Een opgezette, dat hebt u begrepen. U begrijpt ook mijn verrukking. Aan wie is het gegeven om een kleindochter te hebben die de bijeneter, de mooiste aller vogels, weet te herkennen in het schemerduister, ver boven ooghoogte terzijde aanwezig, je moest drie keer kijken om het wonder één keer te ontdekken?

Of het nog niet genoeg was, zijn deze afgelopen zomer in Montbrison, in Frankrijk, vele bijeneters aan ons verschenen, een hele club tegelijk, want solitair zijn ze niet deze vliegende sieraden in de natuur.

'Ik wil nog duizend jaren leven', schreef Chairil Anwar, de Rimbaud van Indonesië. In het Indonesisch: 'Aku mau hidup seribu tahun lagi.' Het hele gedicht staat op de muur in Leiden, Kernstraat 17a.

Nou, nog vijfentwintig is voor mij genoeg; dan eindig ik op een mooi getal. Opdat ik meemaken kan langs welke biologische verrassingstochten Myrthe en Esther me nog gaan meevoeren.