Zafóns bestseller

Carlos Ruiz Zafón heeft met zijn roman 'De schaduw van de wind' een bestseller geschreven. Ik ben halverwege. Waarom ik dat boek lees? Het is als gespreksonderwerp gekozen voor de volgende bijeenkomst van onze leesclub Minjan.

Zo lees ik dan ook eens een bestseller. Ik heb de 'Da Vinci Code' geheel aan me voorbij laten gaan. In 'De vliegeraar'. van Khalid Hossuini, heb ik dapper blikken geworpen, maar toen ik de breed uitgesmeerde beschrijving achter de kiezen had van de vernederende verkrachting van een jonge knaap, verteld door een leeftijdsgenoot, die het zag gebeuren zonder in te grijpen, tja, toen had ik genoeg.

Nu ben ik, brave jongen, halverwege in 'De schaduw van de wind' en ja hoor, daar schildert de verteller ons hoe een bevriende en uiterst sympathieke vriend onder zijn ogen wordt afgerost door een politiefunctionaris. Verschil met Hosseini: deze hoofdpersoon hoeft geen al te groot schuldgevoel wegens non-interventie te hebben; hij wordt vastgehouden door smerissen.

Kan een bestseller niet zonder dit soort evocaties? Het is een gedachte die me bezig houdt. Zou het de metaforiek zijn? Wij allen, die behaaglijk worden geranseld door de media met beelden van andermans ellende, hebben wij ook dat gevoel onmachtig getuige te zijn van gewelddadigheid en bitter onrecht? Het zal toch niet waar zijn er een element van genot schuilt in een onsmakelike fascinatie?