De langste dag
Het is de ochtend van de langste dag van 2009. Ik heb de deur open gedaan om naar buiten te kijken. De lucht is helderblauw. Wat hoge, ijle wolken drijven uiterst rustig voorbij. Ik adem een pittig frisse lucht in. Ik zie gierzwaluwen rondcirkelen. Ze zijn weer terug van weggeweest. Het stemt me innig tevreden.
Zou de wereld er op uit zijn om me welbehagen te bezorgen? Het lijkt wel zo. In de wat magere iep vlak voor ons huis wonen koolmeesjes. Ze komen met onregelmatige tussenpozen terugvliegen naar een holletje in de boom, met in hun bek een nietig ogende oogst aan mezenlekkers, ongetwijfeld voor kroost, binnen. Ik beschouw die mezen als broertjes en het doet me deugd als ze bij me in de buurt willen wonen. Misschien klinkt dit wat eng-sentimenteel, maar waarom zou ik het niet eens een keer uitspreken?
Een eenzame zilvermeeuw vliegt boven de gracht met korte tussenpozen van links naar rechts en van rechts naar links tegen de achtergrond van de gevels. Een daarvan draagt het jaartal 1750. Links daarvan is de gevel bovenop versierd met een vaaggevormd wit beeld waarin ik geloof dat mijn beschermengel zich gehuisvest heeft.
Op het torentje, hoek Bloemgracht Lijnbaansgracht, zit een kauwtje, op zijn gemak. De duiven vliegen af en aan - ik weet wel waarom ze het druk hebben. In de tuinen achter de huizen valt veel te eten, heerlijke rode bessen aan de struiken. En hoewel ze groot en dik zijn kunnen ze zich toch wiebelend staande houden op fijne takjes; het is wonderbaarlijk en een beetje lachwekkend om te beschouwen.
Er komen ook pretmakers voorbij op hun fietsen. Zij beleven niet het begin van een nieuwe dag maar het einde van de vorige. Een hunner rijdt op een soort tweewielige bakfiets. Ik denk dat hij in dat bakje bij zijn voorwiel overdag een kind naar school brengt dat in groep een of twee zit.
De klok van de Westertoren slaat. Zes uur. Ik moet eens naar binnen gaan en water opzetten voor de thee. Mijn gevoel over dit moment? Dat er buiten erg veel gebeurt dat ik niet hoef te begrijpen, maar dat me bevalt. Dankbaarheid dat ik deze dag weer meemaken mag.