De dop onder bed

Oma Greta trok van Drees. Dat betekende dat ze geld kreeg zonder ervoor te werken. Gewoon omdat ze oud was. Een aardige minister had dat bedacht: dat je gewoon geld kon krijgen omdat je oud was. Zo hoefden oude mensen niet dood te gaan van honger. Ze gingen dus dood van iets anders. Dat kon die minister niet helpen. Minister Drees heette die minister en daarom zeiden sommige mensen dat Oma Greta van Drees trok. Mensen die minister Drees al vergeten waren zeiden dat niet. Die zeiden: Oma Greta heeft Ah-owee. Net zoals ze zouden zeggen: Oma Greta heeft mazelen. Of: Oma Greta heeft o-benen.

Echt heel veel geld was het niet, wat Oma Greta kreeg. Als ze Oma Greta net zo veel zouden geven als een topman van Ah-Ha, dan zou de schatkist gauw leeg zijn en dat kon natuurlijk niet.

Er was wel een probleem. Oma was een beetje koopziek; ze wilde elke dag wel een kleine cactus kopen. Maar daarvoor had ze geen geld genoeg. Ze moest dus een list verzinnen om aan geld te komen.

Ze ruimde haar slaapkamer op. Legde haar mooiste sprei, met de gebreide gele bloemen, over de dekens. En ging zelf in de huiskamer op de bank liggen wanneer ze slapen wou. Ze zette een bord bij het hek. Daarop stond Zimmer Frei. Touristen wisten dan dat ze hier konden slapen.

En ja hoor, de volgende dag al belden er drie heren aan, Duitse heren, die zich voorstelden als Rolf Rippenbiest, Heinz Hammelswade en Simon Schnärbein. Of ze het niet erg vonden om in dezelfde kamer en in hetzelfde bed te slapen, vroeg oma Greta. De heren giechelden en zeiden 'Nee'. In het Duits.

Oma Greta zei dat ze niet de volle mep hoefden te betalen. De heren begrepen niet wat Oma bedoelde maar knikten en lachten om het gesprek niet moeilijker te maken dan nodig was.

's Avonds zijn ze nog gaan mensergerjenieten en ze vroegen Greta om mee te doen. Dat kon goed, omdat er dopjes waren in vier kleuren.

Ze hebben heel wat afgelachen, die avond, vooral toen een groene dop van Simon Schnärbein vier plaatsen vooruit moest, en terecht kwam op een plek waar een rode dop van Heinz Hammelswade stond. Met grote kracht sloeg Simon de rode dop van het bord af.

Ze hebben met zijn vieren nog onder het bed moeten tasten om het ding terug te vinden. Ook dat gaf veel gelach en zelfs enig gekietel en gestoei.

Wie heel goed oplette kon zien dat Heinz zich wèl een beetje ergerde. Maar hij mocht het natuurlijk niet laten merken.