Akhvlediani/Pagava

Ze verlieten Tbilisi en kwamen naar Parijs, Elena Akhvlediani en Vera Pagava, om ook dààr hun schilderijen te maken en deel te nemen aan het leven in die stad, dat inspirerende artistieke centrum van de twintiger jaren in de twintigste eeuw.

Ze hebben ervan genoten, dat voel je nog na, wanneer je hun werk een kleine eeuw later ziet in het Musée du Montparnasse.

Je moet wel goed zoeken om dat museumpje te vinden, aan de avenue du Maine, op nummer 21. Het is ingericht in een voormalig schildersatelier, net als een ander museum (veel groter) in Montmartre, het Musée de la Vie Romantique. Ook in Montparnasse, net als in Montmartre, bereik je de ingang van het museum via een laantje met veel groen. Hier moet je enige moeite doen om de ontvangstbalie te vinden. De aanwijzingen erheen kreeg ik van een employée die de weg allervriendelijkst en uitvoerig uitlegde maar wier ontzagwekkende overbite de verstaanbaarheid totaal verhinderde. Gelukkig echter, kan men op de tast nog veel bereiken. Een meevaller bovendien, aan de balie kreeg ik, wegens gevorderde leeftijd, nog één euro korting op de entreeprijs (5 euro).

Het werk van Akhvlediani en Pagava brengt de bezoeker in contact met artistieke en sociale realiteiten van het interbellum, vooral dat de eerstgenoemde, terwijl van Pagava speciaal de verfijnde tekentechniek indruk op me maakte. Begeleidend fotomateriaal brengt, aanstekelijk, de vreugdetinteling over die de Georgische bezoeksters in Parijs hebben gekend.

Er zijn ook hedendaagse video-opnamen te zien van Georgische demonstraties met gezang voor de Russische ambassade in Parijs. De geschiedenis strompelt voort.

Veel vlaggen en nationalisme. Niks vreugde.