Dichteres Hanny Michaelis

Op verzoek van hoofdredactrice Els Ruijsendaal van het tijdschrift 'Neerlandia', orgaan van het Algemeen Nederlands Verbond, schreef ik een 'In Memoriam Hanny Michaelis', dat in het volgende nummer verschijnen kan.

Zo'n opdracht dwingt je om weer eens met aandacht haar gedichten te lezen. En dan kom ik tot het besef: wat een prachtige poëzie vind ik dat, dicht bij mijn hart. Ze schrijft in grote eenvoud over verdriet. Verdriet bijvoorbeeld over een verkeerd beantwoorde liefde.

Hier is een gedicht dat laat zien hoe ze het doet, dichten. Concreet, begrijpelijk. Parlando-zinnen tot pure poëzie gemaakt, en inhoudelijk: authenticiteit zonder een zweem aanstellerij.

Kokhalzend wakker worden
tussen gestolde feiten
van gisteren en eergisteren

Opstaan, het licht trotseren.
Onder het oorverdovend
carillon van herinneringen
optornen tegen een geheugen
dat geen duimbreed wijkt.

Lachen, praten, overmoedig
denken dat het wel gaat.
Merken dat men zich vergist
ook hierin. Heel het treiterend bedrijf
van deze dag en alle volgende
in vier woorden samengebald:
iemand is niet gekomen.

De afbeelding: Hanny Michaelis, dertig jaar oud, wandelt met twee vrienden in Parijs. Dat was in 1953.