Begeerte
Met een dierbare kwam ik te spreken over die regel uit De Internationale: 'Begeerte heeft ons aangeraakt'. Zo staat het in de Nederlandse vertaling die Henriette Roland-Holst heeft gemaakt van het strijdlied.
Ontwaakt, verdoemde in hongers sfeer!
Reedlijk willen stroomt over de aarde
En die stroom rijst al meer en meer.
Sterft, gij oude vormen en gedachten!
Slaafgeboornen,ontwaakt,ontwaakt!
De wereld steunt op nieuwe krachten,
Begeerte heeft ons aangeraakt!
refrein:
Makkers, ten laatste male,
Tot den strijd ons geschaard,
en D'Internationale
Zal morgen heersen op aard.
De staat verdrukt, de wet is logen,
De rijkaard leeft zelfzuchtig voort;
Tot 't merg wordt d' arme uitgezogen
En zijn recht is een ijdel woord
Wij zijn 't moe naar ander wil te leven;
Broeders hoort hoe gelijkheid spreekt:
Geen recht, waar plicht is opgeheven,
Geen plicht, leert zij, waar recht ontbreekt.
Het is een prachtige tekst. Ik heb lang geleden zo goed en kwaad als het kon half meegezongen en meegeneuried wanneer De Internationale werd aangeheven. Dat was toen toen ik kersvers lid was van de Pacifistisch Socialistische Partij. Als gewetensbezwaarde was mijn weigering om verder militaire dienst te verrichten erkend, en ik had gevonden dat ik daar dan ook een consequentie aan moest verbinden. Lid worden van de PSP dus, kort te voren opgericht.
Zo stond ik dan tot mijn eigen verbazing ineens af en toe tussen Jonge Socialisten, die het lied zongen met een gebalde vuist in de lucht. De regel 'Begeerte heeft ons aangeraakt' beviel me minder, omdat ik begeerte associeer met hebzucht. Voor erotische begeerte heb ik alle begrip, maar voor materialistische begeerte ontbreekt dat begrip me.
Dezer dagen is de materialistische hebzucht een punt van discussie, wanneer we denken aan het onbeschaamde graaien van de bonus-vangers. De regel uit de Internationale speelde een beetje obsessief door mijn geest. Ik vond het miraculeus toen ik die ander over diezelfde regel hoorde beginnen. Het verwarmde m'n hart.