Lermontow als semioticus

Hoe kun je merken of een schrijver een groot schrijver is, niet onbeduidend? Kijk naar zijn vergelijkingen. Vandaag een voorbeeld. Uit de roman 'Een held van onze tijd' (1840) van Lermontow.

In die roman beschrijft Lermontow een personage als volgt.

De anderen lachten niet wanneer hij lachte.
Heb je wel eens gemerkt dat er iets bijzonders is met de lach van sommige mensen? Hun lach is een teken. Of ze zijn gemeen. Of ze hebben een diep en blijvend verdriet.

Onder zijn wat neergelaten oogharen schitterden zijn ogen., als fosfor, bij wijze an spreken. Ze hadden niet de glans van een vurige ziel of van een hevige fantasie, Ze schitterden zoals gepolijst staal schitteren kan, verblindend maar ijskoud.