Maartje

Maartje is weg van de tv en presenteert nu op de radio. Drie keer per week De Klassieken op Radio Vier, de zender die we godzijdank ook nog hebben temidden van een tsunami aan onbenulligheid en gedreun.

Ik heb het wel op Maartje. Ze heeft een stem als van een aangereikt kopje thee. Dat komt, zoals we weten, van mensen die de slechtigheid niet in de wereld brengen.

Als Maartje overgaat van de muziek die de ene weldoener der mensheid eeuwen geleden heeft gecomponeerd naar een volgende streling van het oor, vertelt ze, en passant, even een tot vertedering stemmende anecdote over de kleine Wolfgang. Door de zoete welluidendheid van haar stem vergeet je een moment de harde waarheid waarmee je even later onvermijdelijk geconfronteerd gaat worden: de muziek zal knetterend en schrapend begeleid worden door wat belendende zenders aan lelijks en banaals luidruchtig te bieden hebben.

Mooie muzie. Stoornis, als een veelbetekenend verschijnsel. In het land der bataven geldt culturele schoonheid als iets overtolligs en misschien wel als iets hinderlijks. Klassieke muziek? Elitair. Kapsones. De knars erover.