Wintergasten

Wat doe je met het oude brood? Je werpt het naar de vogels, in de gracht voor het huis, vooral in de winter. Dan hebben we immers gasten die ons in warmere dagen links laten liggen: de kokmeeuwen.

In het Spaans heten ze gaviota. Niet dat ik Spaans spreek, maar mijn aardige bovenbuurvrouw heeft de website van haar bedrijf www.gaviota.nl genoemd, omdat haar achternaam Kocken is. Zo kom je nog eens iets aan de weet. Waarom in het Spaans? Ik moet het haar nog vragen.

Sierlijk zijn ze, de kokmeeuwen. Bescheidener en vriendelijker van formaat dan de zilvermeeuw, die, wanneer hij op een dukdalf zit, iets imposants heeft, ja misschien zelfs wel iets dreigends. Hij kan zo kil kijken, de zilvermeeuw, alsof hij zich een leeuw waant, quaerens quem devoret.

Gracieus vliegen de kokmeeuwen in bochten langs de broodgooier, kijken hem een honderdste van een seconde lang aan, houden even in. En, als ze niet mistasten door verkeerde timing, vangen dan het stukje door de mens versmade pain de Boulogne, dat ze ijlings, krachtig wiekend, vervoeren naar een rustige plek verderop. Rustig, if any, want bestaat dat, een rustige plek, met aasgieren in de buurt? Metaforisch gesproken.

Verschil tussen mannetjes en vrouwtjes kan een leek als ik niet ontdekken. Kenners weten dat de vrouwtjes aan de snavel wat fijner gebouwd zijn. Ook metaforisch wellicht? Die kenners hebben geconstateerd dat van deze wintergasten met hun stadse fratsen voor zeventig procent van het mannelijk geslacht zijn. Het kan in verband worden gebracht met dat snavelverschil, schijnt het. Vraag me niet hoe dat zit.

Het aantal in Nederland broedende kokmeeuwen (150.000) is op dit moment nog de helft is van wat het was een halve eeuw geleden. Ook dat is geconstateerd. Bovendien weten de oplettende ornithologen dat zij die 's winters hier komen, vaak naar dezelfde plek komen. Naar dezelfde vijver zelfs. Ook dat is niet onopgemerkt gebleven.

En dan, ze doen me aan Morgenstern denken. Die heeft in zijn Galgenlieder immers geconstateerd dat alle meeuwen er uit zien alsof ze Emma heten. Dat heeft hij goed gezien, Christian.