Michel Tournier en de Elzenkoning

In leesclub Minjan zal De Elzenkoning aan de orde komen, het boek van Michel Tournier. Jaren geleden was ik er al in begonnen, had het weggelegd, ik kan moeilijk zeggen waarom. Nu moet ik wel. Ik ben weer begonnen. En kon niet ophouden.

Wat is het een machtig idee dat zulke verrassingen in je leven eindeloos, tot het bittere einde, mogelijk blijven. Onverwachte ontdekkingen, zelfs op de terreinen die je al betreden hebt en meende te kennen. Tot in de uiterste extra-tijd kunnen er nog verrassende doelpunten vallen, zodat je ertoe komt om de armen ten hemel te werpen, te dansen, te juichen en eens stevig op buurmans schouder te meppen.

Ik heb natuurlijk mijn literaire top-twintig. Daar staan Dostojewski, Tsjechow, Proust, Céline, Gide, Emily Brontë, Malraux, Lorca, Morgenstern, Alain-Fournier, François Villon in het gelid naast onze taalgenoten Hellema, Elsschot, Nescio, Marsman. Ik houd me in bij het opsommen, streven naar volledigheid is nergens voor nodig. Maar je krijgt toch wel een gevoel een serendipiteit (je vindt een schat waarnaar je niet eens op zoek was) als je ineens en meesterwerk ontdekt, dat er nodig bij moet op de top-lijst.