Morgenstern, als ik de meeuwen voer

Het oude brood gaat naar de meeuwen. Al in de lucht boven het water van de Bloemgracht hebben sommigen hunner in glijvlucht een stuk te pakken. Op wat in 't water valt stort zich krijsend een klapwiekende massa. Ik geniet.

En geniet nog meer. Want ik voor de zoveelste keer komen de woorden van Morgenstern in mij op:

Die Möwen sehen alle aus,
als ob sie Emma hiessen.

Wanneer ben je een onsterfelijk auteur? Wanneer iemand later, bijna een eeuw na je dood, nog minstens een enkele regel van je kent, uit zijn hoofd. Letterlijk.

Morgenstern is onsterfelijk. Alleen hierom al. Ook een beetje omdat ik ooit twintig regels heb kunnen besteden aan een geleerde analyse, waarin uitgelegd wordt waarom 'Fisches Nachtgesang' een betekenisrijk gedicht is.

Omdat dr.Bernd Müller zijn dagelijkse poëziezending een keertje aan een verrukkelijk gedicht van Morgenstern wijdde, wilde ik mijn Morgensternbundel erbij pakken, vond die niet, bestelde dus via www.Boekwinkeltjes.nl, voor een uiterst luttel bedrag een exemplaar bij de firma Boekenjan (J.C.Bolluijt), in Ede. Bliksemsnel ontvangen, puntgaaf. Bliksemsnel gelezen, gretig.

Wat ontdek ik nu? Als je het 'Möwenlied' verder leest, blijkt het gedicht een buitengewone levensles te bevatten in wat volgt op bovengenoemde verzen.

Die Möwen sehen alle aus,
als ob sie Emma hiessen.
Sie tragen einen weissen Flaus
und sind mit Schrott zu schiessen.

Ich schiesse keine Möwe tot,
ich lass sie lieber leben -
und füttre sie mit Roggenbrot
und röttlichen Zibeben.

O Mensch, du wirst nie nebenbei
der Möwe Flug erreichen.
Wofern du Emma heissest, sei
zufrieden, ihr zu gleichen.