Murmeltier
Wanneer je toevallig hoog in de Alpen rondwandelt kan het gebeuren dat je hem te horen krijgt, het Murmeltier. Hem te zien krijgen is nòg zeldzamer, want hij is behoorlijk schuw, bovendien klein en bedreven in het zich verstoppen achter gesteente.
Ik heb lang niet rondgewandeld in de Alpen, jammer, maar je kunt niet alles hebben. Ik heb de herinnering in ieder geval. En bij de gratie van die herinnering werd mijn hart warm toen mijn oog in de Poesie Agenda 2008, zoals elk jaar uitgegeven door het Zwitserse orte-Verlag, viel op de Tweede Dag van de maand Februari. Die dag staat in die Agenda aangegeven als Murmeltier-Tag, whatever it may be.
Dat lezend hoorde ik in gedachten weer het hoge gilletje in de verte en het bijbehorende gevoel even een moment van genade te mogen beleven. Met wat geluk kon daarbij nog komen dat je er eentje koddig rechtop zag staan.
In de orte-Agenda staat aan het begin vn de maand februari een poëzie-bijdrage van Belinda Schantong, een dichteres die nog tien jaar moet worden.
der Februar
Der Februar der ist sehr kurz
und manchmal gibt es einen sturz
von den Autos in den Bach
und dann macht es tätsch, bum, krach
dann komt herbei
die Polizei
und sagt der Reim ist jetzt vorbei
Elk jaar ontvang ik een exemplaar van deze agenda als nieuwjaarsgeschenk van Jacqueline Crevoisier, zelf ook dichteres en zelf ook present in de Poesie-Agenda. Onder andere met het volgende poëtische juweeltje, dat dwars door de paradoxen en de humor heen, langs metaforische weg, veel te denken geeft.
Warnrufe
Es ist unvorsichtig
einem Blinden
den Himmel zu zeigen.
Er könnte ihn hören.
Auch ist es leichtsinnig
einem Tauben
den Ausweg zu nennen.
Er könnte ihn sehen.
Geradezu gefährlich ist es
einem Bettler
etwas zu geben.
Er könnte sich bedanken.
Bij dat gedicht zal ik aankomen wanneer augsustus is aangebroken; nu in februari lees ik tot mijn genoegen dat er een Murmeltier-dag in februari bestaat. Wat een opluchting. Voor mij zou februari, zonder dat, gemakkelijk de wreedste maand kunnen zijn. Wel kort, maar naar het gevoel te lang voor wie naar de lente verlangt.
De wreedste maand. Maarten Mourik dichtte erover. Hij werd geïnspireerd door Eliot, die over april gescheven had als 'de wreedste maand'. Voor Mourik was het oktober. Waaruit maar weer eens blijkt hoe super-individualistisch gevoelige zielen zijn.