De beeldend-kunstenares Ada de Koning, die aan de Amsterdamse Prinsengracht op nr.534 haar galerie heeft, zag vanuit haar woning aan de Amstel een regenboog nederdalende aan de overzijde van de rivier die aan de hoofdstad des lands zijn naam heeft geschonken. Ze trok haar toestel en maakte er prachtfoto's van.

Ik heb mij opa’s niet gekend. Ze waren al dood aleer ik geboren werd. Aan oma van vaderskant heb ik weinig herinnering, want die stierf al toen ik nog jong was. Als ik het met mijn zuster Thea over Oma heb, dan gaat het over de moeder van onze moeder.

Wie kan begrijpen wat er aan de hand is in de wereld? Over de niet-westerse wereld zal ik het maar helemaal niet hebben. De westerse wereld is al onbegrijpelijk genoeg. Er schijnt crisis te zijn en als je dat maar vaak genoeg herhaalt, dan is ie d'r ook. Wat te doen? Ik lees nu maar Engels, Friedrich dus.

Het kan niet genoeg worden gezegd: het Amerikaanse hoertje Molly, een personage dat heel en passant voorkomt in de grootse roman Voyage au bout de la nuit, van Céline is de mooiste en meest ontroerende evocatie van een vrouw in de gehele wereldliteratuur.

Het verhaal over Nebukadnezars droom staat in het bijbelboek Daniël. Geleerden nemen aan dat het in de tweede eeuw is neergeschreven. Dat is zo'n acht eeuwen na de beschreven feiten, want Nebukadnezar regeerde in de zesde eeuw vóór Christus. Twijfels dus over de juistheid? Absoluut niet; die droom staat als een huis.

Ik ben wel een pacifistische socialist, maar ik heb het toch meer op de EO dan op de omroepvereniging die nog steeds de naam VARA draagt. Wanneer ik die naam weer eens lees, op het beeldscherm bijvoorbeeld, dan mompel ik gewoontegetrouw 'Jaja, de verenigde arbeiders radio amateurs'.

Ekkel is dit vooral: een revolutionair. Niet een 'marxistische doctorandus', zoals een zelfingenomen luldebehanger hem wel eens heeft aangeduid, maar een antipathetische wereldveranderaar die niet predikt maar vragen stellend vóórleeft hoe het moet, poëtisch op weg naar revolutie.

De mens-dichter Frits Ekkel is zelf een gedicht. Een sedentair, ter aanvulling van de vrouwelijk nomade Tsvetajeva. Ter aanvullende onderscheiding van de mens-dichteres laat ik een gedichtgericht poëem van zijn hand hier volgen.

In dat gedicht op de muur in Leiden richt Marina zich tot haar gedichten met woorden van weemoed en troost: jullie blijven nu nog in het donker van de onbekendheid, maar ooit komen jullie nog wel aan de beurt. En zo is het inderdaad gegaan.

Marina Tsvetajeva. In Leiden, in de Nieuwsteeg, is negen jaar geleden een gedicht van haar op een muur aangebracht. Dat is geweldig. De stad Leiden bewijst daarmee eer aan Marina, een van de grootste dichteressen ooit. En tegelijk heeft het stadsbestuur dat besliste dat dit gebeuren moest zichzelf daarmee ook eer bewezen in de ogen van mensen die, zoals ik, poëzie een ereplaats in hun levensvisie geven.