De paranimfen van Bart Cras

Op 16 december 2009 promoveerde aan de Universiteit Twente, te Enschede, de onderwijskundige Bart Cras, op een proefschrift getiteld 'Meesterschap over het leerplan'.

Ik was er bij. Met enige spoorwegvertraging arriveerde ik in de Twentse collegezaal waar de promovendus zijn inleidende praatje hield teneinde de talrijke aanwezigen een globaal idee te geven waar zijn boek over gaat.

Aan zijn zijde stonden de paranimfen, zoals dat bij een dergelijke academisch ritueel gebruikelijk is. Het waren zeer goed ogende jonge mensen van beiderlei kunne, gestoken in de stemmige outfit die gebruikelijk is bij promotieplechtigheden. Het was aangenaam om te constateren hoezeer de frisse schoonheid van de jeugd zich niet laat klein krijgen door de wat statige deftigheid van de vestimentaire traditie.

Ik herkende de paranimfen. Daar stonden Cathelijne Cras en Wouter Cras, de oudste kinderen van de spreker. Mijn eerste gedachte: wat origineel om twee van je kinderen die rol toe te kennen op zo'n belangrijk moment. Tijdens de receptie en het feestdiner dwaalde mijn geest af en toe naar dit aspect van het academische gebeuren. Wat een overtuigende tekens werden hier onopzettelijk gegeven van de vreugde die intrinsiek is aan een liefdevolle familierelatie.

André Gide heeft geschreven dat hij het gezin als instelling haatte. Met misprijzende ironie heeft hij het gezin een 'sociale cel' genoemd. Dr.Cras en de zijnen hebben op deze speciale dag (niet voor het eerst) een overtuigend en ontroerend tegenvoorbeeld gegeven. De blikken die de paranimfen wierpen op de man in hun midden die daar antwoord stond te geven aan zijn hooggeleerde opponenten vergeet ik niet licht.

Onvoorwaardelijke solidariteit en bewondering.

En evenmin zal ik de wijze vergeten waarop de echtgenote van Bart Cras na afloop uitdrukking gaf aan haar verontwaardiging over de de ongepaste en onzinnige oppositie van een overjarige emeritus.

Over de inhoud van het proefschrift ga ik het nog hebben.