Menschen bei Maischberger

In het algemeen gesproken moet ik zeggen: ik voel diepe weerzin ten aanzien van talkshows. Alleen al dat licht zijwaarts gebogen hoofd van Pauw, die zijn haar een beetje in de war heeft gemaakt alvorens naast Witteman plaats te nemen, doet mij, wanneer ik het voorbijzappend waarneem, kokhalzen.

Het gaat om afzeiken, tekkelen, snieren, het laatste woord hebben. Het gaat over niks naks noks. Snedigheid is het hoogste goed. Als er maar meningen worden geuit. Want iedereen, juist ook de onbenulligste minkukel, kan een mening hebben en laat dat merken.

Maar soms blijf ik, tv-kijkend, hangen bij de Duitsers. Gisteren bij ARD, 'Menschen bei Maischberger'. De presentatrice doet het goed. Ze had gisteren zes dames, die over hun geloof kwamen spreken.

Dames waren het, maar aardige dames, alle zes. Vijf middelbaar en eentje van 27 jaar. Dat jonkie was een prinses, letterlijk, Elisabeth von Thurn und Taxis. Zij heeft een boek gemaakt. 'Fromm' heet het. Ze vertelt van de riten - bidden, vasten kerkgang, bedevaart - waarmee ze uitdrukking aan haar geloof geeft. Nou ja, wellicht niet iets heel bijzonders voor zo'n gegoed wezen. Maar ik vond haar aandacht voor de andere aanwezigen sympathiek.

Dat was trouwens iets dat me buitengewoon trof. Alle aanwezigen spraken met overtuiging, maar luisterden welwillend naar de ander met het andere geloof. Geen venijnige interrupties, geen enkele poging om de gespreksgenoot het beëindigen van een zin onmogelijk te maken. Geen slimmigheden, geen neerbuigend uitgesliep. Integendeel, men keek elkaar vriendelijk aan. Welgemeende tolerantie in de praktijk.

Van de weeromstuit vond ik ze dus allemaal, zonder uitzondering, sympathiek en kon ik wrevelloos luisteren. De presentatrice deed dat ook. La Maischberger was er niet op uit om te tonen dat ze eigenlijk slimmer was dan de vrouwen aan wie ze vragen stelde. Ze presenteerde zonder egotrip; ik heb het op de Nederlandse tv nog niet meegemaakt.

Dus kwamen de dames tot hun recht. Iris Buttala was van een rijke mevrouw geworden tot zuster Mechtild in een Cistercienzer klooster. Zij zag er uit zoals we ons een katholieke non, zwartwitte kap en al, voorstellen. Naast haar zag de Weense vrouw, nu Gelongma Lama Palmo geheten, met kaalgeschoren hoofd, er precies zo uit als uit we ons een Boeddhistische non voorstellen. Emina Corbo-Mesic, de aanwezige Moslima, droeg het bekende hoofddoekje. En wat viel er allemaal niet af te zien aan Nina Hagen, die haar hindoe-goeroe de rug heeft toegekeerd en zich recentelijk tot Christen heeft laten dopen: wonderkapsel, oorbellen van heb ik jou daar en geschminkt waar ook maar geschminkt worden kan. Aan Assunta Tamelleo viel af te zien dat zij haar Italiaans-katholieke jeugd achter zich heeft gelaten en verwisseld voor een moderne no-nonsense outfit bij een non-nonsense levenhouding - ze sprak ook onverstaanbaar zoals dat daar bij past.

Ik hield aan de uitzending optimisme over: tolerantie en beschaafd gedrag, het is mogelijk.