Der Leiermann

Weldoeners van de mensheid, wie zijn het? Franz Schubert is er een van. Gisteren, zondag 21 februari 2010, hoorde ik gebabbel op Radio Vier, waar ik mooie muziek verwacht, anders niet. Goed, ik zal er niet over zeuren. We schijnen niet zonder te kunnen. Het ging over Schubert, over zijn Winterreise. Een meneer heeft een Groningse vertaling gemaakt van de tekst.

Geeft niet, want iets moois kan niet kapot, hoe het ook wordt geprobeerd.

Maar godzijdank hoorde ik vanmorgen, 22 febrauri 2010, om een uur of vijf op dezelfde zender de Winterreise in het oorspronkelijk, in dat prachtige Duits. Met Schuberts muziek, die de tekst je ziel binnenbrengt als een streling van begrip voor de menselijke conditie die we allemaal, echt allemaal, met elkaar gemeen hebben.

Daar was het vervoerende, aangrijpende, onverwisselbare slot: het lied over de orgeldraaier. Der Leiermann.

Und sein kleiner Teller bleibt ihm immer leer.

Und die Hunde knurren um den alten Mann.

Je moet maar lef hebben om daar aan te komen.

Ach Schubert, weldoener der mensheid, die na een genereus leven van maar 31 jaar lang, ons dit naliet, alvorens te worden teruggehaald. Wen die Götter lieben, den lassen sie jung werden...