Kussen. Waar?

Laat mij u kussen
Op uw rode mond,
Zei laatst een heer
Tegen'n willige dame

Dit is mijn wat simpele vertaling uit het Frans van het begin van een gedicht van Antoine Sabatier de Castres.

Dat gedicht las ik in een boekbespreking in Le Monde van 19 februari. Het ging om de bespreking van een pasverschenen bloemlezing van lichtzinnig proza uit de Franse achttiende eeuw. 'Contes immoraux du XVIIIe siècle.'

Ach. In onze eeuw van triomferend pornografisme zal geen lezer, jong of oud, wat de inhoud betreft heet of koud van het beschrevene worden. Het gaat vooral over allerlei overtredingen van verboden uit vroeger tijden, met als personen 'het onschuldige meisje, de goed geschapen boer, de geile pastoor, de bedrogen echtgenoot'. Het gaat over 'pas ontdekt genot, galante intriges, geveinsde preutsheid, en allerlei listen'. Ik citeer uit de bespreking in Le Monde, van de hand van Robert Solé, die in mijn ogen een kampioen is onder de literaire critici. Solé doet wat een literair criticus, als hij geen afzeiker is, doet om een lezer lekker te maken: hij citeert. Hij doet dat in de onderhavige bespreking met dat gedicht van voornoemde Sabatierde Castres.

Hoe het verder gaat, dat gedicht? Ik vertaal voort.

Nee meneer, dat zal niet gaan.
Die mond, die u ziet,
Heeft aan mijn man mijn trouw beloofd.
Dat was een eed. Als ik het deed
Dan was die mond misdadig.
Maar dat geldt niet, integendeel,
Voor de andere mond, die rose is,
De mond met de gesloten deur,
Niet minder heerlijk dan de andere.
Dat stille mondje heeft niet kunnen zweren.
Nee, mijn plicht verzaak ik niet.
De mond die heeft gezworen, daarover ga ik niet meer.
Maar wilt u kussen geven? Geef er dertig
Aan het mondje dat niet sprak.

Het gedicht heeft als titel 'La dame fidèle'.
De ondeugd zit 'm in de taalvaadigheid. Dat is andere koek dan porno. Hier is de Franse tekst:

Laissez-moi prendre un doux baiser
Sur cette bouche si vermeille,
Disait un cavalier, l'autre jour à l'oreille
D'une dame à ne pas refuser.
Non, je ne puis, Monsieur, vous l'accorder, dit-elle;
Cette bouche que vous voyez,
Promit à mon mari d'être toujours fidèle,
Le serment qu'elle a fait, quoi que vous en croyez,
En se livrant à vous, la rendrait criminelle.
Mais il en est bien autrement,
D'une bouche couleur de rose,
qui ne parle qu'à porte close,
Et qui ne cède point à l'autre en agrément.
Or, celle-ci pour bonne cause,
N'a jamais fait pareil serment.
Ah! contre mon devoir c'est en vain qu'on me tente;
La bouche qui promit, Monsieur, n'est pas mon bien;
Vous voulez un baiser, eh bien prenez-en trente
A celle qui ne promit rien.

De afbeelding: een schilderij van de achttiende-eeuwer Auguste Leroux. De titel is 'Casanova et la belle religieuse'.