Weldoeners van de mensheid, wie zijn het? Franz Schubert is er een van. Gisteren, zondag 21 februari 2010, hoorde ik gebabbel op Radio Vier, waar ik mooie muziek verwacht, anders niet. Goed, ik zal er niet over zeuren. We schijnen niet zonder te kunnen. Het ging over Schubert, over zijn Winterreise. Een meneer heeft een Groningse vertaling gemaakt van de tekst.

Tacitus laat wel weten dat het monstrueuze gedrag van Nero tegenover Agrippina vooral in verband moet worden gebracht met diens relatie met Poppaea. Nero moet bezeten van Poppaea zijn geweest. Ze was de maîtresse geweest van een vriend van Nero en was met deze Otho zelfs getrouwd. Otho schijnt tegenover Nero nogal te hebben opgeschept over de charmes van Poppaea. Jongens onder mekaar.

Het probleem van Nero, na de mislukte aanslag, is dat Agrippina kan worden geacht wraak te nemen. Hoe kan ze het doen? Ze kan vertellen van het ingestorte dak en als bewijs een wond aan haar schouder tonen. Ze kan de senaat en het volk mobiliseren. Nero laat Burrus en Seneca komen voor overleg.

Ik las wat van Tacitus in Franse vertaling. Voor mij is dat saai. Ik ben geen classicus, interesseer me weinig voor de Romeinse geschiedenis en de latijnse letteren. Ooit heb ik Vergilius en Cicero gelezen omdat het moest. Ik kwam van een HBS-B (wiskunde dus) en wilde naar de Faculteit der Letteren van de VU om er Frans te studeren; je moest dan een colloquium doctum doen. Alla.

Wanneer ik rondwandel in mijn favoriete Parijse straat, de Rue Daguerre in het veertiende arondissement, sla ik zo nu en dan een zijstraat in, de Rue Boulard, en kijk oppervlakkig in de bak met oude boeken die daar elke ochtend, wanneer het niet regent, door de boekverkoper wordt buitengezet.

Knotten. De wilgen. Ja, het moet gebeuren. En zij die het doen verdienen onze bewondering. Maar ja, toch moet ik, wanneer ik er van hoor, ook altijd denken aan het gedicht van Adama van Scheltema. Wat heeft die zich ingeleefd in het deerniswekkende lot van de geknotte wilgen. Godzijdank geven zij het niet op om hun pruiken, na de ontluistering, weer te laten ontluiken. Opdat er later weer geknot kan worden.

Mensen en dieren hebben intelligentie. Hoe zit het met de planten? Zij ook. Biologen in Bonn gaan er van uit dat ook planten over intelligentie beschikken. Zij doen proeven die de hypothese aannemelijk kunnen maken.

Wannneer er nog eens een dag komt dat we met oorlog te maken krijgen en met een vermomde vijand, dan zullen we toch ook weer gebruik moeten maken van de sjibollet. Een woord dat alleen de èchte Nederlander kan uitspreken. Scheveningen. Maar ik weet iets beters.

Nu de geitjes, geboren of ongeboren, in het nieuws zijn vanwege de q-koorts en het bijpassend ruimen, komt het bij me op om een ooit door iedere Nederlander gekend en bemind gedichtje van Jacqueline van der Waals hier toch weer eens te reproduceren.

In de Hazenstraat, huiswaarts terugwandelend van het boodschappendoen op de Elandsgracht, hoorde ik mezelf ineens neuriën. Het zal het oudworden zijn. Na het oversteken van de Rozengracht, in de Akeleienstraat, kwamen zelfs de woorden.