Knotten. De wilgen. Ja, het moet gebeuren. En zij die het doen verdienen onze bewondering. Maar ja, toch moet ik, wanneer ik er van hoor, ook altijd denken aan het gedicht van Adama van Scheltema. Wat heeft die zich ingeleefd in het deerniswekkende lot van de geknotte wilgen. Godzijdank geven zij het niet op om hun pruiken, na de ontluistering, weer te laten ontluiken. Opdat er later weer geknot kan worden.

Mensen en dieren hebben intelligentie. Hoe zit het met de planten? Zij ook. Biologen in Bonn gaan er van uit dat ook planten over intelligentie beschikken. Zij doen proeven die de hypothese aannemelijk kunnen maken.

Wannneer er nog eens een dag komt dat we met oorlog te maken krijgen en met een vermomde vijand, dan zullen we toch ook weer gebruik moeten maken van de sjibollet. Een woord dat alleen de èchte Nederlander kan uitspreken. Scheveningen. Maar ik weet iets beters.

Nu de geitjes, geboren of ongeboren, in het nieuws zijn vanwege de q-koorts en het bijpassend ruimen, komt het bij me op om een ooit door iedere Nederlander gekend en bemind gedichtje van Jacqueline van der Waals hier toch weer eens te reproduceren.

In de Hazenstraat, huiswaarts terugwandelend van het boodschappendoen op de Elandsgracht, hoorde ik mezelf ineens neuriën. Het zal het oudworden zijn. Na het oversteken van de Rozengracht, in de Akeleienstraat, kwamen zelfs de woorden.

Met de stier leef ik ook mee. Dat heeft een sterrenbeeldige reden. Ik ben astrologisch gezien een stier. Vandaar mischien dat ik op die veiling in Blakenwell in augustus 1987 ook even een stierenkop schetste. Hij had een ring door zijn neus. Daaraan een touw naar zijn horens.

Ik houd het niet bij: hoeveel geiten zijn er ondertussen geruimd? Van de geitenberichtgeving heb ik ondertussen twee dingen overgehouden. Dat een bisschop een mis heeft opgedragen als sympathiebetuiging voor de geitenhouders. En dat er zwangere geiten geruimd zijn.

In het algemeen gesproken moet ik zeggen: ik voel diepe weerzin ten aanzien van talkshows. Alleen al dat licht zijwaarts gebogen hoofd van Pauw, die zijn haar een beetje in de war heeft gemaakt alvorens naast Witteman plaats te nemen, doet mij, wanneer ik het voorbijzappend waarneem, kokhalzen.

We kunnen hoog springen, we kunnen laag springen: zonder leerplan kan er geen redelijk georganiseerd onderwijs zijn. Daarom is het goed dat de SLO bestaat, de Stichting Leerplanontwikkeling. Die stichting heeft het proefschrift van Bart Cras over het 'meesterschap over het leerplan' uitgegeven.

Op 16 december 2009 promoveerde aan de Universiteit Twente, te Enschede, de onderwijskundige Bart Cras, op een proefschrift getiteld 'Meesterschap over het leerplan'.