Pergolesi stierf jong

Pergolesi stierf jong. Hij was nog maar net 26 jaar oud toen de tuberculose hem velde. We kennen allemaal zijn Stabat Mater, een van de allermooiste muziekwerken ooit gecomponeerd.

Mensen die een meer dan oppervlakkige omgang met muziek hebben weten dat hij nog veel meer muziek heeft geschreven. Niet alleen religieuze. Hij maakte bijvoorbeeld muziek voor komische opera's, was op dat gebied zelfs een baanbreker.

Ik hoorde op Radio4 een presentatrice bewondering uitspreken voor de creatieve activiteit van Pergolesi tijdens zijn korte leven, tijdens de zesentwintig jaar 'die hem gegund waren'. Zo drukte ze zich uit.

Het was die manier van zeggen die me weldadig in de oren klonk. Dat is taalgebruik naar mijn hart. Je kunt over het leven spreken als een last die moet woren gedragen. Als een moeilijk corvee, dat met tegenzin moet worden vericht. Beelden van slechtbedeelden doen ons begrijpen waarom er mensen zijn die een dergelijke visie op het leven hebben.

Dat er mensen zijn die zichzelf opblazen, met het doel anderen, vaak doodonschuldigen, het leven - een gift met opdracht - te ontnemen, het is me volslagen onbegrijpelijk. En de rechtvaardiging (goede zaak, goddelijke opdracht) is naar mijn opvatting blasfemie.

Velen zouden Pergolesi meer jaren hebben gegund. De presentatrice gaf door haar taalgebruik impliciet aan dat zij vond dat hij een langer leven, als welverdiend cadeau, zou hebben verdiend. Door haar taalgebruik, door dat ene woordje heb ik haar als verwante ziel herkend.