Séraphine

Zojuist in Parijs gezien: een mooie film, die iedereen moet zien, omdat hij gaat over een uniek menselijk wezen. 'Séraphine' heet die film, en zo heette de vrouw: Séraphine Louis. Ze wordt ook wel aangeduid als Séraphine de Senlis, naar de stad waar ze werkte en woonde. Als werkster en als schilderes.

Alleen dat al, werkster zijn en kunstenares tegelijk, dat maakte Séraphine uniek. Eigenlijk is 'klassejustitie' een verborgen thema van deze film, die natuurlijk in de eerste plaats een eerbewijs is aan een bijzondere vrouw. Niet de klassejustitie van de rechtzaal, maar de 'justitie' in de oordelen van de ene klasse naar de andere. Kan het zo zijn dat een werkster in de eerste helft van de twintigste eeuw (en nu, een eeuw later?) een kunstenares is?

De francofiele Duitse kunstkenner Wilhelm Uhde ontdekt dat Séraphine, de werkster, haar vrij tijd heimelijk besteedt aan het maken van schitterende stillevens. Dat soort kunst, zoals ook van de Henri Rousseau, benoemt hij als zijnde van 'nieuwe primitieven", hetgeen een respectvolle verwijzing inhoudt naar het werk van de pre-klassieke Vlamingen.

Schitterende film, met een onvergetelijke rol van Yolande Moreau. Een film die je een ontdekking bezorgt en erg veel stof ter overdenking.