verhalen

Ik heb mij opa’s niet gekend. Ze waren al dood aleer ik geboren werd. Aan oma van vaderskant heb ik weinig herinnering, want die stierf al toen ik nog jong was. Als ik het met mijn zuster Thea over Oma heb, dan gaat het over de moeder van onze moeder.

Een van de diploma's die ik niet heb gehaald is het zwemdiploma. Terwijl ik wel les heb gehad. En, sterker nog, terwijl ik toch wel zwemmen kan, althans de nodige arm- en beengebaren weet te maken die bevorderen dat ik, in rustig water, niet verzuip. Les heb ik gehad in het Zuiderbad, in de Hobbemastraat in Amsterdam.

Het genootschap ‘Het grote weggooien’ is geboren op het moment dat Jan Viergever aan de top van de Drachtberg in Zuid-Tirol was aangekomen na een beklimming van ongeveer vijf uur en zeventwintig minuten. Wie de moeite neemt om zich in te leven wat dit betekent kan niet anders dan concluderen dat hier een inspanning was geleverd die zijn weerga nauwelijks kent.

Utrechtser dan mevrouw Backer was niemand en niemand kan het ooit worden. Als ze blij was over iets, zei ze ‘Ik was was zo blij. Ik kon de Dom omtrekken’. Een Amsterdammer weet niet eens dat je zoiets uit de mond kan krijgen, laat staan een Rotterdammer. De een noch de ander weet wat de Dom is. Of waar die staat.

Die verdomde balpen. Met veel moeite had ze hem uit de plasticverpakking weten te krijgen en nou schreef ie niet. Ze drukte en drukte. De pen trok lelijke krassen in het papier, maar letters werden niet zichtbaar. Pietje voelde razernij in zich opwellen.

Het is niet voldoende om een gat in de markt te zien. Na het gat-zien moet er nog iets verzonnen worden, om daar profijt van te hebben.

Pietro Longomuso en Alessandro Magni vormden het bestuur van het Comité van Extreme Masochisten Sint Olivia. Kortweg CEMSTO.

Joris Verplaatsen bezat twee onderbroekjes. Dat vond hij genoeg. Eén aan. En één in de was. Zo wisselde hij dat af. Hij was er tevreden mee.

Het moet half in de jaren dertig van de negentiende eeuw zijn begonnen. Een familie uit Halfweg raakte aan de praat met een familie uit Spaarndam, in de uitspanning De Zoete Inval.

Er zijn mensen die alleen uit demonstreren gaan wanneer Israël verdient om aan de schandpaal te worden genageld.

Hm. Niet helemaal mijn genre, deze exclusieve verontwaardiging. Ik denk er zo het mijne van.

Nu is kortelings bekend geworden dat in Iran een vrouw tot steniging is veroordeeld, wegens overspel. Tussen haakjes: over de bijbehorende heer geen kik.