verhalen

Meneer Viagra had een zeer been. Hij had het gebroken bij het schaken.
Hij speelde soms een potje met zijn buurman, meneer Dunnemans. Die kon veel berter schaken dan meneer Viagra. Dus moest meneer Viagra bij elke zet lang nadenken. Vooral omdat hij eindelijk wel eens partijtje wilde winnen, teneinde het aan mevrouw Geneugt te kunnen vertellen.

Jongens uit de buurt kwamen soms kijken naar de partij Viagra-Dunnemans. Ze spraken dan over de stelling op het bord en de kansen voor meneer Viagra. Ze maakten ook grappen. 'Als ie maar niet

Oma Greta trok van Drees. Dat betekende dat ze geld kreeg zonder ervoor te werken. Gewoon omdat ze oud was. Een aardige minister had dat bedacht: dat je gewoon geld kon krijgen omdat je oud was. Zo hoefden oude mensen niet dood te gaan van honger. Ze gingen dus dood van iets anders. Dat kon die minister niet helpen.

Ze heetten plus-fours, officieel. Er waren jongens die het wel over hun plusvoor hadden. Zo'n jongen als Slaggie vast en zeker. Die deed alles wat zijn moeder hem vóórzei. Dat krijg je al gauw als je in de Cliostraat woont; daar was ook een openluchtschool.

Korporaal Vlasblom was hoofdman over vijf soldaten. Er was een gele streep op zijn mouw gespeld. Daaraan kon je duidelijk zien dat hij over die soldaten de baas was.

Eerlijk is eerlijk, Madame Lunette is van alle koeien in de wei de meest indrukwekkende. Niemand geeft het toe, niemand zal het ooit hardop zeggen, maar alle andere koeien in de wei moeten het erkennen: Madame Lunette heeft iets wat de anderen niet hebben.
Misschien komt het alleen al doordat ze met haar neus in de wind loopt. Een koe met de neus in de wind, je ziet het nergens. Behalve in die weide in Abcoude waar Madame Lunette graast naast Elsje, Greet, Frieda en de andere dames.

Mevrouw Geneugt deed haar middagdut. Ze droomde dat ze door de Kalverstraat liep, waar ze naar nieuwe schoenen wilde kijken in de etalages. Maar jeminee, wat een mensen. Veel te veel mensen. Je kon gewoonweg niet bij de etalages komen. Er stonden altijd mensen voor.

Vader Lurf was schoenmaker in Broek in Waterland. Hij was erg goed in het repareren van oude schoenen. Die zette hij op zijn leest. Dat is een ding van roestig ijzer, met drie poten. De onderste poten zorgen ervoor dat de bovenste rechtop blijft staan.

Vrouw Domper had in haar tuin een vijvertje. Daar dreven waterlelies in, die erg mooi waren. En boven die waterlelies vlogen heel vaak paarse libellen. Vrouw Domper kon daar uren naar zitten kijken. Ze rookte dan wel eens een pijpje; dan was ze echt in haar nopjes.

Op een dag zat ze zo weer, op een steen vlak naast de vijver; wat hoorde ze daar? Kwaak-kwaak. Wat was dat nou? Een kikker stak zijn kop boven het wateroppervlak en keek Vrouw Domper aan met bolle ogen. Zijn wangen werden ook bolrond. Elke keer als hij kwaakte leek het wel of hij aan het bellenblazen was met zijn wangen.

Jodocus liep langs de wei van boer Hendriks. Het was erg koud voor de tijd van het jaar. Vooral door de zuidwestenwind. Die ging je door merg en been. Gelukkig had Jodocus zijn nieuwe jack aan. Een bomber-jack. Had hij voor zijn verjaardag gekregen. Had hij op zijn verlanglijst gezet. Jodocus wilde er uitzien als een piloot.
Vandaar.

Op donderdagochtend gaat mevrouw Geneugt altijd naar het park. Ze neemt dan een papieren zakje mee. Daarin zitten de boterhammen die ze niet heeft opgegeten en die ze ook niet wil opeten. Die boterhammen zijn te oud. Hier en daar zit er zelfs een beetje schimmel op. Vies hoor. Maar de vogeltjes vinden het niet erg. Die zijn niet vies uitgevallen. De vogeltjes eten rustig al het brood op dat mevrouw Geneugt heeft meegebracht. Al is het oud, al is het beschimmeld.