verhalen

Kabouter Thomas nam een zonnebad. Hij lag in de tuin met zijn rug tegen een molshoop. Als geoefend zonnebader wist hij precies welke houding de beste was als je bruin wilde worden. Gezicht gericht naar de zon, dat was belangrijk. En ontspannen. De rug dus goed ondersteund.

Mevrouw Geneugt verliet de supermarkt. Aan al haar armen hingen plastic tassen met boodschappen. In de ene tas zat yoghurt, Leidse kaas, een pondje tomaten, een papieren zak met een halfje gesneden pain de Boulogne, een pakje met theezakjes, een bos peterselie, een ochtendblad met veel contactadvertenties, een rol beschuit en goudkuipje. In de andere tas zat een pak fris, een pak chips, een halve liter halfvolle melk, een pak met vier rollen WC-papier, een blikje sardines, een plak melkchocola met hele hazelnoten, drie citroenen in een netje, vier afgewogen kiwi's en pastrami in plastic.

Ik zette voet op het eerste perron van station Leerdam.
Het valt niet niet mee om het zo ver te brengen voor wie uit Amsterdam is vertrokken. Je moet in Utrecht overstappen richting Geldermalsen. Daar eenmaal aangekomen ben je als de worm uit de herinneringstest die geplaatst werd voor een dit-of-dat keuze.

Elk jaar was er een wedstrijd tussen die dorpen. Touwtrekken. Er was geen brug over de rivier Droevenis. Daarom gooiden ze het touw gewoon naar de overkant. Dan begonnen ze te trekken, uit alle macht.

Iedereen deed mee, want ze vonden het geweldig leuk, touwtrekken. Ze hadden gemerkt dat je kon winnen als je meer touwtrekkers had dan die van de overkant. En het was ook handig als de touwtrekkers dik waren.

Meneer Fielmich is kapper in Almere. Elke week gaat hij naar Amsterdam. Op de Herengracht belt hij aan bij de winkel van meneer Fakkeldij. Die komt dan naar buiten met zijn bal. De beide heren begeven zich te voet naar het Vondelpark. Bij het Leidsebosje zien ze dokter Fiedeldijdop op een bankje zitten. Die gaat mee naar het grasveld bij het Blauwe Theehuis.

Lange tijd werden in het dorp Tuitjenhorn de baby'tjes niet uit een moeder geboren. Tot voor kort werden ze daar nog door de ooievaar gebracht, ook toen overal in de beschaafde wereld de baby'tjes al gewoon uit een moeder kwamen.

Vroeger wisten de mensen niet waar de ooievaar woonde die de baby'tjes bracht. Maar tegenwoordig wonen er wat minder ooievaars in Nederland. Het is voor de vogelonderzoekers nu gemakkelijk om te weten dat je met die ene speciale ooievaar te maken hebt. De ooievaar van de baby'tjes is trouwens goed te herkennen aan zijn zwaar geschapen snavel.

De eenzame wandelaar zag de eeuwige sneeuw. Het vervulde hem met grote vreugde. Hij wist: nu ben ik hoog. Hij begon grote passen te maken om sneller voorwaats te gaan.

Wat een mooi uitzicht. Een bergtop met bovenaan al dat wit.

Toen hij dat zag, vergat hij bijna hoe moe hij was. Hij was 's morgens om vijf uur begonnen te lopen. En nu was het twaalf uur. De zon stond op zijn hoogste punt aan de hemel.

Krijn Körig mocht de eerste steen leggen. Een hele eer.

Maar wist Krijn veel. Hij was nog pas twee jaar oud. Iedereen die om hem heen stond het het beter gekund dan hij. Maar hij was nu eenmaal de zoon van de bouwheer.

We gaan zitten aan een ronde tafel in de recreatiezaal, mijn moeder en ik. Ik haal voor ons beiden een coupe-Slotervaart. Dat is, in een glas, een bol vanille-ijs, daarover een forse scheut advocaat, en bovenop een dot slagroom van heb ik jou daar. Dat wil er wel in, in dat lieve mondje zonder tanden.

Hannes liep op klompen, vanwege het liedje misschien. Keimpe deed daar niet aan mee. Hij had gewoon zijn hoge schoenen aan, met ijzerbeslag. Dan sleten de zolen niet. 'Stevige stappers', zei moeder. 'Schoenen voor je hele leven.' 'Jaja' dacht Keimpe. 'Prima hoor. Als je voeten niet groter werden. Maar dat worden ze wèl. Dan gaat het lelijk knellen.' Maar hij zei niets. Hij zei haast nooit iets. Hij dacht des te meer. Keimpe was een doordenker. Hij wist: 'Gedachten zijn vrij.' Daar genoot hij van. Dat anderen niet konden weten wat hij dacht.