natuur

De pimpelmees is adorabel. Wanneer ik hem hoor en zie, bedenk ik: 'Die brengt de slechtigheid niet in de wereld'.

Hij lijkt wel het jongere broertje te zijn van de koolmees, die stoerder is: harder geluid, hardere kleuren en krachtiger ook in zijn motoriek. Pimpel lijkt een zenuwpees met zijn vlugge bewegingen, maar een leuke zenuwpees, van wie je denkt waar gaat ie nou weer vliegensvlug naar toe, net een vlinder.

Een dagje naar Artis, met dochter Anouk en haar dochters, Myrthe(8) en Esther(6), plus de klasgenoot van Esther: Phaedra(6).

Feest voor Opa dus. Suikerspin en patat, plus al die fantastische beesten.

In Artis moeten we uiteraard ook naar de reptielen-afdeling, vanwege Myrthes liefde voor de schildpadden. Ik kom voor het glas te staan waarachter een wateragame zich beweegt, stopt en mij van vlakbij, achter dat glas, aankijkt met koele onverschilligheid. Ik kijk geïntrigeerd terug.

In het voortuintje aan de straatkant bloeit nu de passiebloem. Dat wil zeggen: er staat daar een plant die zijn pracht aan bloemen laat zien. Ik kan niet zeggen hoeveel. Tien? Twintig? Sommigen moeten nog open gaan. Anderen waren al open maar gaan dicht als ze het buiten te koud vinden. En anderen spreiden hun wonder in volle glorie uit voor bewoners en passanten. Rondom is hun onmiddellijke Umwelt van stengels, bladen en haarfijne pijpekrulletjes, die verlangend reiken naar mogelijkheden tot omstrengeling. Tussen deze overdaad bouwen dikke spinnedames hun webben, nu de herfst, ook officieel, gekomen is.

Beeldschoon, de helleborus. Ik heb er eventjes van kunnen genieten. Liefdevolle hand had er een paar in een klein vaasje op op mijn bureau neergezet. Twee dagen later verlept. Weer twee dagen later aan het verschrompelen. En kort daarna: te treurig om aan te zien. Schoonheid is kwetsbaar, ik wist het, maar dit verval was een al te onterende defloratie. Te snel en te fel. Dat komt nog bij de ontluisterende naam in het Nederlands: stinkend nieskruid.

In de Nederlandse media woedt een virus. De mening. Ik bedoel: alleen de mening lijkt nog interessant te zijn. Iedereen kletst er op los om te laten weten wat hij ervan vindt. Talk shows legio. Ze hangen aan elkaar van opinies. Er is nu zelfs een blad dat zichzelf Opinio heeft genoemd.

Ik gruw. Andermans meningen interesseren mij van matig tot allerminst.

Nu staat hij vreedzaam op mijn bureau, in een bijpassend donkerblauw mini-vaasje, ontroerend van schoonheid. Delphinium, die in goed Nederlands ridderspoor heet. Liefhebbende handen hebben hem daar geplaatst. Wie dat overkomt mag niet klagen.

Ik liep met Barney Agerbeek te wandelen van fort Asperen naar Acquoy en met een boog terug naar Leerdam. Beleefde ik verrassing na verrassing.

We kwamen te spreken over het nieuwe dekbed en dat het in het Frans 'édredon' heet. De vraag doemde op waar dat woord vandaan kwam. Als parmantige allesweter kwam ik aan met een etymologie: dat had te maken met de aanlevering van het dons door de eidereend.

Een auto heb ik wel niet, zodat ik het gevoel mag hebben dat mijn bijdrage aan de luchtvervuiling gering is. Maar om te voorkomen dat ik me daarover parmantig op de borst zou trommelen, rijd ik graag onbeschaamd mee in een vriendenauto om mij van hot naar haar te laten vervoeren.