taal / semiotiek

In de Hazenstraat, huiswaarts terugwandelend van het boodschappendoen op de Elandsgracht, hoorde ik mezelf ineens neuriën. Het zal het oudworden zijn. Na het oversteken van de Rozengracht, in de Akeleienstraat, kwamen zelfs de woorden.

Met de stier leef ik ook mee. Dat heeft een sterrenbeeldige reden. Ik ben astrologisch gezien een stier. Vandaar mischien dat ik op die veiling in Blakenwell in augustus 1987 ook even een stierenkop schetste. Hij had een ring door zijn neus. Daaraan een touw naar zijn horens.

Ik houd het niet bij: hoeveel geiten zijn er ondertussen geruimd? Van de geitenberichtgeving heb ik ondertussen twee dingen overgehouden. Dat een bisschop een mis heeft opgedragen als sympathiebetuiging voor de geitenhouders. En dat er zwangere geiten geruimd zijn.

In het algemeen gesproken moet ik zeggen: ik voel diepe weerzin ten aanzien van talkshows. Alleen al dat licht zijwaarts gebogen hoofd van Pauw, die zijn haar een beetje in de war heeft gemaakt alvorens naast Witteman plaats te nemen, doet mij, wanneer ik het voorbijzappend waarneem, kokhalzen.

We kunnen hoog springen, we kunnen laag springen: zonder leerplan kan er geen redelijk georganiseerd onderwijs zijn. Daarom is het goed dat de SLO bestaat, de Stichting Leerplanontwikkeling. Die stichting heeft het proefschrift van Bart Cras over het 'meesterschap over het leerplan' uitgegeven.

Op 16 december 2009 promoveerde aan de Universiteit Twente, te Enschede, de onderwijskundige Bart Cras, op een proefschrift getiteld 'Meesterschap over het leerplan'.

Als ik iets ben, dan ben ik een Amsterdammer. Dat valt heus niet mee. Op de leeftijd die ik ondertussen heb bereikt, kom ik daar steeds steviger achter. Want een Amsterdammer is aan zijn status als Amsterdammer verplicht om niet op zijn mondje gevallen te zijn.

Hoe gaat het verder met de wereld? Die gedachte welt in me op, nu ik blader in het zojuist ontvangen mededelingenblad van de SLAA, de Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam. Het komende Amsterdam-New York Festival wordt aangekondigd.

Aan deze of gene vraag ik wel eens: Denk je dat jij een ziel hebt? Het ligt misschien aan het soort mensen met wie ik pleeg om te gaan, maar ik krijg vrijwel altijd een negatief antwoord. Merkwaardig: toch is 'zielig' een van meest gebruikte adjectieven in onze taal.

Vraag mij wie de intelligentste mens was die op aarde heeft rondgelopen en ik antwoord: Charles Sanders Peirce (1839-1914). Spreek uit Peurs. En niet Piers, zoals je ook wel eens hoort. Zijn Engelse voorvader was een wever uit Norwich. Die heette Pers, hetgeen uitgesproken werd als Purse, hetgeen rijmt op beurs.