taal / semiotiek

Zat ik onlangs zowaar toch weer in de Thalys naar Parijs, waaraan ik eigenlijk een hekel heb, vanwege de pretentie en de prijs. Maar een liefhebbende ziel had het kaartje voor me gekocht. Ik zat eerste klas, want die was die dag goedkoper dan de tweede. Dat komt dus voor.

Even vanuit Amsterdam een telefonisch gesprekje met Camille Mortagne, die op bezoek is bij haar zuster in Voutenay, een plaatsje niet ver van Avallon en Vézelay. We spreken Frans, en ze meldt me met gepaste geestdrift dat boven die rustieke plek af en toe montgolfières te zien zijn.

In het nieuws dat ons per media (krant, tv, radio) bereikt heeft de poen het gewonnen. Overstromingen in China en een moord in Oude Pekela moeten het qua belangstelling afleggen tegen de nervositeit van de markten. Het heeft met koersverloop te maken. Een overjarige zoals ik moet nog steeds wennen aan het nieuwe gebruik van het woord MARKT.

We weten allemaal dat Fransen, in het algemeen gesproken, niet echt getalenteerd zijn om vreemde namen uit te spreken zoals het hoort. Bach wordt Bak. En Schubert wordt Sjoebèr. En Van Marwijk (zie afbeelding)?

Weet jij een hotelletje voor mij in Parijs? Ik krijg die vraag soms. En heb dan wel een antwoord. Voor New York zou ik het niet weten. Maar gezien het volk waar ik doorgaans mee verkeer, kan ik wel een negatief advies geven. Vermijd Sofitel, zou ik zeggen. Is prijzig. Je bent zo maar drie duizend euro per nacht kwijt.

Het is vandaag 27 maart. In Mianyang, in de Chinese provincie Sezuan is het op-de-brug-dag. Je gaat dan naar de Tal Ping brug en gooit oude kleren in de rivier. Dat brengt geluk en gezondheid.

Ik heb niks op met Andy Warhol. Pop-Art? Die beker laat ik rustig aan mij voorbij gaan. Maar nu hoorde ik gisteren van Adrian Walton Smith dat Warhols lijfspreuk was: 'Work!' En daarmee plaatst Andy zich in de nabijheid van Benedictus die aanbeval: 'Ora et labora'. Een aanbeveling waarin ik wel mee kan gaan.

Pelan-pelan. Dat is Indonesisch. Twee maal hetzelfde woord, zo geef je in het Indonesisch het meervoud aan. Eén mens is: orang. Mensen is: orang orang. Je kunt met zo'n herhaling ook iets van gevoel aangeven, geloof ik. Hati is hart. Hati-hati is voorzichtig. Is het niet prachtig? Indonesisch is een taal voor gevoelsmensen.

Freud had gelijk toen hij er van uit ging dat aan dromen een betekenis kan worden toegekend. Ik ben er kortelings van overtuigd geraakt na lange twijfel. Ik droom elke nacht. Al een leven lang. Veel onbegrijpelijke onzin. Geen touw aan vast te knopen.

De dag breekt aan. Het is 14 januari 2011. De ochtendkrant meldt: Albert Heijn is gestorven. Zijn foto op de voorpagina. Ik denk aan meneer Heitlager. Zou hij nog leven? En ik kijk naar die foto. Ik zie een vriendelijke heer. Albert Heijn, glimlach en onderkin. Een mensenvriend.