taal / semiotiek

De afbeelding, een foto uit 1927, laat Rika Hopper zien die een arriverende kunstenaar een hand geeft. Helemaal links staat de geniale Tsjechow-regisseur Sjarow en rechts staat de man met wie ze een jaar tevoren getrouwd was: Jacques Citroen, acteur, die het pseudoniem Jacques van Hoven voerde, alsof hij ergens een voorgevoel van had. Rika was wat de Fransen noemen 'een als heilig beschouwd monster'. Un monstre sacré.

Het goede van oud worden is dat de wereld vol palimpsesten raakt. Een palimpsest is een verdwenen werkelijkheid die zichtbaar blijft achter een werkelijkheid die je onder ogen hebt.

Pepijn is een homo faber. Een bouwer. Hij is het mensentype waarvan wel gezegd wordt 'wat zijn ogen zien kunnen zijn handen maken'. Zijn levensvreugde ligt nog meer in het maken zelf dan in het bereikte resultaat. Hij bouwt nu zijn tweede huis in Frankrijk, in Bourgondië.

Een tijdlang heeft Robespierre (1758-1794) een hoofdrol kunnen spelen in de politiek, tijdens de Franse revolutie. Dat was tijdens de periode die men aanduidt met het woord 'Schrikbewind'. Vooral tijdens het bewind van Robespierre zijn talloze mensen onthoofd op het plein dat, nu de guillotine er niet meer functioneert, de vriendelijke naam Place de la Concorde heeft gekregen.

Het geheugen, hoe werkt het? Ik zal het er niet op wagen om zelfs maar te zoeken naar een antwoord. Het moet iets met neuronen te maken hebben, met schakelingen, met associaties, maar dit zullen wel louter woorden voor mij blijven. Maar ik kan wel genieten van dat mysterieuze functioneren. Een voorbeeld. Naar aanleiding van de blauwe pantoffeltjes van Camille.

Het zappen is een schone zaak en schept het mensdom veel vermaak. Zo kwam ik ineens weer terecht bij het A-team. Onverslijtbare tv-serie van vroeger. Pure flauwekul. Superstoere kerels, superslim, die superboeven ontmaskeren en verslaan. Ooit veel bekeken, toen ik omringd was met sensatiehongerige jongeren. Bijna vergeten, en daar zie ik ineens weer een fragment. Noem het jeugdsentiment.

Mijn levensgezellin is Franstalig. Ze koopt graag een Franse krant, Le Monde of Libération. Soms leest ze iets waarvan ze vindt dat ik dat waarschijnlijk ook interessant zal vinden. Dan vind ik op een bepaalde bladzijde een artikel aangekruist en een enkel begeleidend woord.
Zo stond er bij een artikel in Le Monde van 26 mei 2007 in de kantlijn, geschreven in haar handschrift: 'Pipole mais croustillant!' Het artikel gaat over de weduwe van Lord Ashley-Cooper, de vermoorde Earl van Shaftesbury. Hij trouwde met haar op 5 november 2002. In Hilversum.

'Maar...'
Eerlijk gezegd word ik er doodziek van. Ik zou de macht willen hebben om het te verbieden, dat 'maar...' waarmee elke interviewer dezer dagen zich verplicht voelt de geïnterviewde pootje te lichten, wanneer die iets beweerd heeft.

In tegenstelling tot voorafgaande jaren heeft de Amsterdamse amateurvoetbalclub Türkiyemspor ditmaal een treurigstemmend seizoen achter de rug, al was het alleen al om de moord die recentelijk gepleegd is op de oprichter en oud-voorzitter van de tot dusver meestal succesvolle club. Voor een tv-camera werd aan een stervoetballer van de club gevraagd hoe hij de afgelopen periode wilde kwalificeren. Antwoord: Klote. Ook kwam de vraag naar zijn verwachting voor de toekomst. Antwoord: Kut.

Mijten die op en van de veren van vogels leven blijken het uitvallen van een veer te kunnen voorspellen. Zo vermijden ze dat ze van het ene op het andere moment met slechte vooruitzichten alleen door de wereld zweven, verstoken van de lichaamswarmte van de vogel.