kunst

Ik lees Grossman, Leven en lot. Het is door Nicolaas Matsier gekozen voor bespreking tijdens de volgende bijeenkomst van onze leesclub, die de betekenisvolle naam 'Minjan' draagt. Het woord staat voor 'aantal/telling' in het Hebreeuws. Het verwijst naar het aantal mannen dat bijeen moest zijn opdat een rabbijn de dienst kon laten beginnen. Tien moesten er minstens zijn. Dat is ook het quorum waarnaar wij streven.

Ze stonden er weer, de zangers van het Amsterdamse Smartlappenkoor. Gisteren, zondag 14 juni 2009, in de Vinkenstraat, tussen de Brouwersgracht en de Haarlemmerstraat. Een klein pleintje, een soort uitsparing tussen de huizen. Tussen majesteitelijke berken, die wel tot de hemel lijken te reiken.

Het allermooiste is: wat het allerontroerendst is. De allermooiste muziek is de aria 'Erbarme dich' uit Bachs Matthäus Passion. De onroering komt voort uit de emotionele herkenning.

Ooit was ik vaandrig van de Stoottroepen. Het moet in 1952 geweest zijn. In oktober 1950 was ik voor m'n nummer opgekomen, als dienstplichtig militair. De eerste veertien dagen vertoefde ik als recruut in de Oranje Nassau Kazerne aan de Mauritskade te Amsterdam.

In de galerie van World Art Delft is dit voorjaar van 2009 een solotentoonstelling te zien van de intrigerende Japanse schilder Katsutomi Horiki, die wel vergeleken is met Roman Opalka en met Mark Rothko.

In Verbania, in Noord-Italië exposeerden, voorjaar 2009, de Nederlandse kunstenares Paula Kouwenhoven, samen met de kunstenaars Dodog Soeseno (Indonesië) en Masahide Kudo (Japan). Wat hen verbindt? Niet alleen de inspiratie van de nachthemel. Ook dat zij bevriend zijn en elkander treffen tijdens symposia van World Art Delft.

Tino Rossi. Zijn fluwelen stemgeluid bracht ons naar zuidelijke regionen, waar het warm was en het leven gemakkelijk. We hoorden hem al uit de verte, voor we achter de hekken van het stadion waren geraakt. Zijn stem kwam uit de luidsprekers om ons in de stemming te brengen.

Feyenoord mist Coen Moulijn. Nee, laat ik het beter zeggen: Feyenoord mist een Coen Moulijn. Ik kom tot deze verzuchting, nu het even niet al te best gaat met Feyenoord. Ik heb al horen vrezen voor degradatie.

Nog net voordat het griepvirus toesloeg in de Rue Deparcieux, in Parijs, had ik gelegenheid om kennis te maken met Emil Nolde in het Grand Palais. Een reus van een schilder.

Ben ik dit jaar al weer niet op de Miljonair Fair geweest. Niet dat uit de toon zou vallen, want met mijn overjarige kop, en als ik m'n haar goed kam en me in stijl laat aankleden, zou ik er heus niet uit de toon vallen. Maar ik was buitenslands en er voor overkomen? Nee. Nou ja, uitgenodigd was ik ook niet.