kunst

Deze zomer kreeg ik vanuit Jakarta het verzoek van Carla Bianpoen om een bespreking te schrijven over de expositie van de Balinese kunstenares Tintin Wulia, in de Motive Gallery, aan de Elandsgracht in Amsterdam. Laat ik het hier opbiechten: tegen Carla heb ik nog nimmer nee gezegd. Ook dit keer niet.

Op zondag 27 oktober 2008 werd er weer een tentoonstelling geopend in de expositieruimte van World Art Delft. Het thema is dit maal: Recycling.

De deelnemende beeldende kunstenaars zijn afkomstig uit Japan, Indonesië, Egypte, Irak, Italië, Duitsland, Nederland.

Elke dag krijg ik een mail van KUNST ACTUEEL. Het is een electronisch tijdschrift van wonderbaarlijk informatief gehalte. Wat er in ons land aan actueels gebeurt op het gebied van beeldende kunst, je vind het vermeld. Elke dag ja. En elke dag ook twee beschouwingen, kort en krachtig, bij kunstwerken.

Ze verlieten Tbilisi en kwamen naar Parijs, Elena Akhvlediani en Vera Pagava, om ook dààr hun schilderijen te maken en deel te nemen aan het leven in die stad, dat inspirerende artistieke centrum van de twintiger jaren in de twintigste eeuw.

Zojuist in Parijs gezien: een mooie film, die iedereen moet zien, omdat hij gaat over een uniek menselijk wezen. 'Séraphine' heet die film, en zo heette de vrouw: Séraphine Louis. Ze wordt ook wel aangeduid als Séraphine de Senlis, naar de stad waar ze werkte en woonde. Als werkster en als schilderes.

Paul Wallenburg is gestorven. Hij was mijn vriend, dus mis ik hem. Ik bewaar veel herinneringen aan hem. Herinneringen aan gesprekken, aan gedeelde ervaringen zoals vrienden die hebben. In mijn huis zijn aan de muren foto's te zien die hij heeft gemaakt. Niet zo maar foto's, het zijn kunstwerken.

Wonen in het huis van Van Doesburg in Meudon. Een voorrecht natuurlijk. Het viel me toe in oktober 1983. Dat kwam goed uit, want op dat moment moest ik aan een serie colleges beginnen, aan de faculteit van Germaanse Talen van de Sorbonne Paris Quatre. In een hoek van het Grand Palais. Vanuit Meudon - fantastisch - in twintig minuten bereikbaar met de onfeilbare RER.

Ik heb het al gezegd: ik geniet ervan als iemand met te denken geeft. Steven ten Thije deed het, Van Doesburgs 'Artimetische compositie' analyserend, toen hij schreef: 'Enkele zwarte ruiten tegen een witte achtergrond in een diagonaal geplaatst van rechts onder naar linksboven. De ruiten worden evenredig kleiner naar boven toe.'

Elke dag krijg ik een Nieuwsbrief, per email, getiteld Kunst Actueel, afkomstig van . De informatie begint steevast met commentaar bij een kunstwerk. Vandaag schreef Steven ten Thije over 'Aritmetische compositie' van Theo van Doesburg, dat hangt in het Mondriaanhuis in Amersfoort.

Hoe kan een mens Frumence Biche heten. Een 'biche' is een hinde, een hertje, en toch ook een beminnenswaardig meisje. En dan 'Frumence', als een woord dat een kruising biedt tussen vrucht en zaad. Fruit + semence.