literatuur

Mijn voornamen zijn: Aartinus Jan Aaldert. Onder die namen ben ik als boreling aangemeld bij de Gemeente Amsterdam in 1930. En ook nog gedoopt, kort daarna, door dominee Aalders, gereformeerd in hersteld verband. Waaraan ik dat allemaal te danken heb, kan niemand mij vertellen.

Andrej Platonow. Ik heb hem nog maar net ontdekt, dank zij Chris de Bueger. Die was de eerste die mij, samen met zijn vrouw, met grote geestdrift over Platonow sprak. Hij leende mij de roman van Platonow, die in de vertaling van Kees Verheul 'De bouwput' heet. Het is tot dusver het enige dat ik van deze Rus heb gelezen, maar ik weet nu al zeker: dit is een van de allergrootste romanciers van de wintigste eeuw.

Laat mij u kussen
Op uw rode mond,
Zei laatst een heer
Tegen'n willige dame

Dit is mijn wat simpele vertaling uit het Frans van het begin van een gedicht van Antoine Sabatier de Castres.

Weldoeners van de mensheid, wie zijn het? Franz Schubert is er een van. Gisteren, zondag 21 februari 2010, hoorde ik gebabbel op Radio Vier, waar ik mooie muziek verwacht, anders niet. Goed, ik zal er niet over zeuren. We schijnen niet zonder te kunnen. Het ging over Schubert, over zijn Winterreise. Een meneer heeft een Groningse vertaling gemaakt van de tekst.

Tacitus laat wel weten dat het monstrueuze gedrag van Nero tegenover Agrippina vooral in verband moet worden gebracht met diens relatie met Poppaea. Nero moet bezeten van Poppaea zijn geweest. Ze was de maîtresse geweest van een vriend van Nero en was met deze Otho zelfs getrouwd. Otho schijnt tegenover Nero nogal te hebben opgeschept over de charmes van Poppaea. Jongens onder mekaar.

Het probleem van Nero, na de mislukte aanslag, is dat Agrippina kan worden geacht wraak te nemen. Hoe kan ze het doen? Ze kan vertellen van het ingestorte dak en als bewijs een wond aan haar schouder tonen. Ze kan de senaat en het volk mobiliseren. Nero laat Burrus en Seneca komen voor overleg.

Ik las wat van Tacitus in Franse vertaling. Voor mij is dat saai. Ik ben geen classicus, interesseer me weinig voor de Romeinse geschiedenis en de latijnse letteren. Ooit heb ik Vergilius en Cicero gelezen omdat het moest. Ik kwam van een HBS-B (wiskunde dus) en wilde naar de Faculteit der Letteren van de VU om er Frans te studeren; je moest dan een colloquium doctum doen. Alla.

Wanneer ik rondwandel in mijn favoriete Parijse straat, de Rue Daguerre in het veertiende arondissement, sla ik zo nu en dan een zijstraat in, de Rue Boulard, en kijk oppervlakkig in de bak met oude boeken die daar elke ochtend, wanneer het niet regent, door de boekverkoper wordt buitengezet.

Wannneer er nog eens een dag komt dat we met oorlog te maken krijgen en met een vermomde vijand, dan zullen we toch ook weer gebruik moeten maken van de sjibollet. Een woord dat alleen de èchte Nederlander kan uitspreken. Scheveningen. Maar ik weet iets beters.

Nu de geitjes, geboren of ongeboren, in het nieuws zijn vanwege de q-koorts en het bijpassend ruimen, komt het bij me op om een ooit door iedere Nederlander gekend en bemind gedichtje van Jacqueline van der Waals hier toch weer eens te reproduceren.