literatuur

Tacitus laat wel weten dat het monstrueuze gedrag van Nero tegenover Agrippina vooral in verband moet worden gebracht met diens relatie met Poppaea. Nero moet bezeten van Poppaea zijn geweest. Ze was de maîtresse geweest van een vriend van Nero en was met deze Otho zelfs getrouwd. Otho schijnt tegenover Nero nogal te hebben opgeschept over de charmes van Poppaea. Jongens onder mekaar.

Het probleem van Nero, na de mislukte aanslag, is dat Agrippina kan worden geacht wraak te nemen. Hoe kan ze het doen? Ze kan vertellen van het ingestorte dak en als bewijs een wond aan haar schouder tonen. Ze kan de senaat en het volk mobiliseren. Nero laat Burrus en Seneca komen voor overleg.

Ik las wat van Tacitus in Franse vertaling. Voor mij is dat saai. Ik ben geen classicus, interesseer me weinig voor de Romeinse geschiedenis en de latijnse letteren. Ooit heb ik Vergilius en Cicero gelezen omdat het moest. Ik kwam van een HBS-B (wiskunde dus) en wilde naar de Faculteit der Letteren van de VU om er Frans te studeren; je moest dan een colloquium doctum doen. Alla.

Wanneer ik rondwandel in mijn favoriete Parijse straat, de Rue Daguerre in het veertiende arondissement, sla ik zo nu en dan een zijstraat in, de Rue Boulard, en kijk oppervlakkig in de bak met oude boeken die daar elke ochtend, wanneer het niet regent, door de boekverkoper wordt buitengezet.

Wannneer er nog eens een dag komt dat we met oorlog te maken krijgen en met een vermomde vijand, dan zullen we toch ook weer gebruik moeten maken van de sjibollet. Een woord dat alleen de èchte Nederlander kan uitspreken. Scheveningen. Maar ik weet iets beters.

Nu de geitjes, geboren of ongeboren, in het nieuws zijn vanwege de q-koorts en het bijpassend ruimen, komt het bij me op om een ooit door iedere Nederlander gekend en bemind gedichtje van Jacqueline van der Waals hier toch weer eens te reproduceren.

Hoe komt het dat een schilder tussen Raadhuisstraat en Gasthuismolensteeg, een vakbondsleidster en menig andere Nederlander de dichter Heinz Polzer vooral associëren met zijn regel Trojka hier, trojka daar?

Het verhaal over De Dodenrit eindigt als volgt:

Terwijl de wolven mij verslinden, denk ik "Dat is pech
Ja Omsk dat is een mooie stad, maar net iets te ver weg"

Je zou kunnen denken dat het geheim van Polzer schuilt in zijn meest evidente paradox: een Zwitser te zijn wiens moedertaal het Nederlands is. Hij hanteert onze taal als een violist die een Stradivarius in handen heeft..

Over drs.P spreek ik als Heinz Polzer om zijn entertainers-image te vermijden. Niet dat ik iets tegen entertainers zou hebben, maar om aan te geven dat ik nadruk wil geven aan zijn kwaliteit als taalkunstenaar.