literatuur

Le Pont Mirabeau. Het is de saaiste brug ter wereld. Niets bijzonders aan. Maar Apollinaire heeft aan die brug over de Seine een gedicht van grote schoonheid gewijd. Je moet het horen, voorgedragen of gezongen. Een onbenullig stuk werkelijkheid wordt een toverfee.

Juliette Drouet is een levenlang de intieme vriendin van Victor Hugo gebleven, ook toen hij andere minnaressen had. Ze hebben veel liefdesbrieven gewisseld en, onder ons gezegd en gezwegen: die van Juliette vind ik grandioos in hun ongebreidelde authenticiteit. Die kon liefhebben. Die kon het zeggen.

Op 15 december 1840 komt het lichaam van de op St.Helena gestorven Napoleon naar Parijs. Een grote menigte ziet het gebeuren. Onder hen bevindt zich de 38-jarige Victor Hugo, in gezelschap van zijn minnares Juliette Drouet. Hij neemt zijn hoed af en roept anderen toe: 'Chapeau bas!'

Als het waar is dat het onder-woorden-brengen een van de onverbiddelijke componenten van de liefde is, dan valt te begrijpen waarom Doeschka Meijsing in 'Over de liefde' het verband tussen liefde en schaamte legt. Het is moeilijk te begrijpen, maar het is bijzonder dat zij het aandurft om het verband zo nadrukkelijk te leggen.

'Ik die dacht voor de liefde geschapen te zijn...' Zo spreekt Pip bij zichzelf, in Doeschka Meijsings 'Over de liefde'. Liefde, als de zin van het leven. Maar kun je erover praten? De gorilla's in Artis leren ons: het hoeft niet.

Waar gaat het over, in Meijsings 'Over de liefde'? De titel zegt het voldoende: over de liefde. Ze lijkt een achterkleindochter te zijn van Stendhal, die 'De l'amour' schreef, leesbaar en leerzaam maar dat best een follow-up gebruiken kan.

Ik heb het voornemen om op te schrijven wat ik zo bijzonder vind aan Doeschka Meijsings pasverschenen roman "Over de liefde'. Ik zal het hebben over thematiek, structuur, over de vertelwijze, over stijl, over passages die me doen lachen en andere die me tranen bezorgen. Over dat soort dingen. Maar eerst wil ik het hebben over hartebloed.

Het is nauwelijks een roman te noemen, het lange korte verhaal dat Toergenjew schreef onder de titel 'Eerste liefde'. Het is volkomen autobiografisch, maar toch als fictie gepresenteerd. Met veranderde namen van de personen en ongetwijfeld ook wel wat andere vrijheden, genomen in relatie met de werkelijkheid.

Ik voelde me als een broer van Quasimodo, de gebochelde klokkenluider van de Notre Dame. Vanaf zijn plek boven in de kathedraal ontstak hij dermate in woede dat hij kokend lood uitgoot over mensen daarbeneden.

Waarom schaamt men zich? De vraag houdt me bezig nu ik de recent verschenen roman van Doeschka Meijsing heb gelezen. Titel: Over de liefde. Een prachtboek, waarover ik het nog hebben wil. Maar nu eerst over de schaamte.