wijsheid

De dichter Koos Hagen tref ik van tijd tot tijd in Ovidius, op de hoek van Spuistraat en Raadhuisstraat, onder het dak van Magna Plaza, dichtbij de achterkant van het paleis op de Dam en de voorkant van de Letterenfaculteit van de UvA. We spreken dan, Koos en ik, over de dingen in het leven en in de wereld. De laatste keer wees hij mij op het recentelijk verschijnen van de biografie van Troelstra, die zijn broer Piet Hagen heeft geschreven.

Begin maart 2010: Agnes Kant, voorvrouw van de Socialistische Partij, heeft haar leiderschap neergelegd. Sterker nog, ze heeft de politiek vaarwel gezegd. Laat ik het recht voor de raap zeggen: ik heb er voor honderd procent begrip voor en voel veel sympathie.

In de dagen dat de Tweede Wereldoorlog nog moest beginnen en toen de televisie nog niet bestond, genoten we, bij ons thuis, van de radio. Zang van Tino Rossi, van Sara Leander, en 's zondags, na de avondmaaltijd, een kwartierlang een aflevering van de hoorspelserie 'Ome Keesie'. Soms nam ook een dominee het woord. Die werd ijlings weggedraaid.

Het beste dat een schoolgaand kind kan overkomen is: een goede leraar of lerares. Ik kom daar op doordat ik de column las van Robbert Dijkgraaf in de NRC van 20 februari 2010, getiteld 'De vierde dimensie zien'. Dijkgraaf verwijst naar het boekje 'Flatland. A Romance of Many Dimensions', geschreven in 1884 door Edwin A.Abbott (zie afbeelding).

We mogen Peirce beschouwen als de vader van het filosofisch pragmatisme. Hij heeft zelf dat substantief wel gebruikt, hoewel hij af en toe ook van pragmaticisme sprak om een onderscheid te maken met het alledaagse concept en ook wel omdat hij voor de donder niet terugschrok voor onaantrekkelijk ogende nieuwe woorden. Maar William James (1842-1910) is als pragmatist aanzienlijk bekender geworden.

Met een dierbare kwam ik te spreken over die regel uit De Internationale: 'Begeerte heeft ons aangeraakt'. Zo staat het in de Nederlandse vertaling die Henriette Roland-Holst heeft gemaakt van het strijdlied.

Op 16 november 1908 is ze in Brussel geboren, Marie-Madeleine Cinquin. Ze werd non. Ze trad toe tot de Congregatie van Onze-Lieve-Vrouwe van Sion. Als nieuwe naam koos ze Emmanuelle. Zodat we haar nu kennen als Soeur Emmanuelle.

Ik wandelde in de Baliem-vallei, even buiten Wamena. Dat was eind 1990, het liep tegen het nieuwe jaar. Het oude Nieuw-Guinea heette toen Irian Jaya. Pak Selo week niet van mijn zijde. Wanneer we een wiebelige brug over moesten, hield hij mijn hand stevig vast.

Sloterdijk, het spoorwegstationnetje westelijk van Amsterdam Centraal heet naar een piepklein dorpje dat weemoedig terugdenkt aan de tijd dat het, aan zijn dijkje gelegen, nog los lag van de grote stad door welke het is opgeslokt. En de bekende Duitse filosoof Peter Sloterdijk heet natuurlijk gewoon naar zijn vader.

Bleef het dan allemaal bloedserieus, tussen die filosoferende Duitse heren? Nee, er werd ook een enkel grapje gemaakt. Net genoeg om het leuk te houden zonder lolbroekerij.