wijsheid

De bananenboom moge dan niet zo indrukwekkend zijn als de waringin, zo statig als de palm, zo stoer als de eik, hij is de mensvriendelijkste van allemaal. Eén tros bananen offreert hij tijdens zijn leven, maar dat is dan ook geen geringe gave, waaraan een fraaie bloei voorafgaat.

Wat is het heerlijk om af en toe iets te lezen waarvan je denkt: dat is mij uit het hart gegrepen. Ik heb dat wanneer ik lees in het boek van E.M.Janssen Perio, getiteld 'Hoe helder is Heidegger? Een in- en uitleiding bij Sein und Zeit', uitgegeven bij Eburon, Delft.

Iedereen zou de Bhagavad Gita moeten lezen. Om ervan te leren: laten we zo veel als maar kan belangeloos handelen.

Het staat beschreven in Genesis 23. Vader Abraham was in Hebron, waar de 'zonen van Heth' woonden. Abraham wilde daar, als allochtoon, een stuk land kopen om zijn vrouw Sara te begraven, die was overleden.

Wie Münster bezoekt wil natuurlijk de plek zien waar aan een ellendige oorlogsperiode een eind kwam door de vrede van Münster, in 1648. Laten we het maar zo blijven zeggen, hoewel in de rest van de wereld over de vrede van Westfalen wordt gesproken, omdat er ook in Osnabrück is vergaderd.

Dit schrijf ik in de Kerstnacht. Overal staan nu de kerststalletjes gereed om bewonderd te worden. Het kindeke Jezus ligt in zijn kribbe en wacht ook, om het middelpunt van de belangstelling te zijn. De herdertjes liggen nog bij nachte, ze liggen bij nachte in 't veld, zij houden zo trouwe de wachte, zij hebben hun schaapjes geteld. Maar ze komen er aan.

Het kind in ons bewaren. Het is een existentiële opgave. Niet zozeer iets willen worden als wel iets dat gegeven is niet laten verkommeren. Moeilijk is het eigenlijk niet om het kind in ons levend te houden. Maar er zijn krachten van buitenaf die ons dwingen om het kind in ons te verstoppen.

Bossuet (1627-1704), bisschop van Meaux, was beroemd om zijn welbespraaktheid. Zijn preken waren kunstwerken van eloquentie. Onlangs heb ik de tekst van een van zijn preken cadeau gekregen. Ik had nogal eens het uitgesproken dat ik het gevoel heb dat een beschermengel over me waakt. Bossuet heeft in 1659 een preek gehouden over beschermengelen. Vandaar.

De starets Zosima, in Dostojevski's Gebroeders Karamazov let heel scherp op de gelaatsuitdrukking van anderen. Van Dmitri's gezicht leest hij diens noodlot af. Aljosja's gezicht is voor hem een herinnering, namelijk aan een beminde overleden broer.

Soms lees ik het Indonesische Engelstalige blad Tempo. Carla Bianpoen brengt het voor me mee wanneer ze uit Jakarta over komt. Prima blad. Houdt me goed op de hoogte over wat er speelt in Indonesië, het land waar ik vrienden heb.