Waar Theo van Doesburg woonde

Wonen in het huis van Van Doesburg in Meudon. Een voorrecht natuurlijk. Het viel me toe in oktober 1983. Dat kwam goed uit, want op dat moment moest ik aan een serie colleges beginnen, aan de faculteit van Germaanse Talen van de Sorbonne Paris Quatre. In een hoek van het Grand Palais. Vanuit Meudon - fantastisch - in twintig minuten bereikbaar met de onfeilbare RER.

Op 22 oktober beleefde ik een soort officiële installatie in dat zeer bijzondere huis. Wies van Moorsel was erbij aanwezig. Zij had het huis geërfd van haar tante, Nelly van Doesburg. Die had er, na Theo's dood, tot 1976 in gewoond en het toen aan Wies vermaakt. Deze had het op haar beurt na enige tijd geschonken aan de Nederlandse staat.

Nederland was mijn huisbaas. Ik mocht twee jaar in het huis wonen. Huur: duizend gulden per maand. Geen geld, voor zoveel pracht en gemak.

Je ziet het altijd moederziel alleen afgebeeld. Maar het staat in een rij, wel los, maar dicht op andere huizen in de Rue Charles Infroit, die schuin oploopt vanaf het metrostation Meudon Val Fleury. Mijn naaste buren, Madame Dessastre en de familie Delaporte, waren ook bij de openingsplechtigheid aanwezig. Na een flinke opknapbeurt en eenvoudige herinrichting, zou het nu weer bewoond worden.

Om te beginnen, nadat Wies van Moorsel het aan Nederland had gegeven, door mij, samen met mijn vrouw Jeannette. Na twee jaar gingen we terug naar ons huis achter de kerk in Broek in Waterland. Anderen, elk jaar een ander, kwamen beleven hoe het was om te wonen in het huis dat Theo had onworpen en had laten bouwen in Meudon, echt een plek 'où souffle l'esprit', zoals Barrès het heeft uitgedrukt. Want Rodin had er zijn atelier. Rabelais heeft er gewoond en Du Perron en Céline. Die ligt er zelfs begraven. Dat graf heb ik niet bezocht, maar langs zijn woning ben ik wel een keer gewandeld; akelige honden blaften me venijnig toe.