De dichter Koos Hagen tref ik van tijd tot tijd in Ovidius, op de hoek van Spuistraat en Raadhuisstraat, onder het dak van Magna Plaza, dichtbij de achterkant van het paleis op de Dam en de voorkant van de Letterenfaculteit van de UvA. We spreken dan, Koos en ik, over de dingen in het leven en in de wereld. De laatste keer wees hij mij op het recentelijk verschijnen van de biografie van Troelstra, die zijn broer Piet Hagen heeft geschreven.

Begin maart 2010: Agnes Kant, voorvrouw van de Socialistische Partij, heeft haar leiderschap neergelegd. Sterker nog, ze heeft de politiek vaarwel gezegd. Laat ik het recht voor de raap zeggen: ik heb er voor honderd procent begrip voor en voel veel sympathie.

In de dagen dat de Tweede Wereldoorlog nog moest beginnen en toen de televisie nog niet bestond, genoten we, bij ons thuis, van de radio. Zang van Tino Rossi, van Sara Leander, en 's zondags, na de avondmaaltijd, een kwartierlang een aflevering van de hoorspelserie 'Ome Keesie'. Soms nam ook een dominee het woord. Die werd ijlings weggedraaid.

Mijn voornamen zijn: Aartinus Jan Aaldert. Onder die namen ben ik als boreling aangemeld bij de Gemeente Amsterdam in 1930. En ook nog gedoopt, kort daarna, door dominee Aalders, gereformeerd in hersteld verband. Waaraan ik dat allemaal te danken heb, kan niemand mij vertellen.

Andrej Platonow. Ik heb hem nog maar net ontdekt, dank zij Chris de Bueger. Die was de eerste die mij, samen met zijn vrouw, met grote geestdrift over Platonow sprak. Hij leende mij de roman van Platonow, die in de vertaling van Kees Verheul 'De bouwput' heet. Het is tot dusver het enige dat ik van deze Rus heb gelezen, maar ik weet nu al zeker: dit is een van de allergrootste romanciers van de wintigste eeuw.

Laat mij u kussen
Op uw rode mond,
Zei laatst een heer
Tegen'n willige dame

Dit is mijn wat simpele vertaling uit het Frans van het begin van een gedicht van Antoine Sabatier de Castres.

Het beste dat een schoolgaand kind kan overkomen is: een goede leraar of lerares. Ik kom daar op doordat ik de column las van Robbert Dijkgraaf in de NRC van 20 februari 2010, getiteld 'De vierde dimensie zien'. Dijkgraaf verwijst naar het boekje 'Flatland. A Romance of Many Dimensions', geschreven in 1884 door Edwin A.Abbott (zie afbeelding).

Weldoeners van de mensheid, wie zijn het? Franz Schubert is er een van. Gisteren, zondag 21 februari 2010, hoorde ik gebabbel op Radio Vier, waar ik mooie muziek verwacht, anders niet. Goed, ik zal er niet over zeuren. We schijnen niet zonder te kunnen. Het ging over Schubert, over zijn Winterreise. Een meneer heeft een Groningse vertaling gemaakt van de tekst.

Tacitus laat wel weten dat het monstrueuze gedrag van Nero tegenover Agrippina vooral in verband moet worden gebracht met diens relatie met Poppaea. Nero moet bezeten van Poppaea zijn geweest. Ze was de maîtresse geweest van een vriend van Nero en was met deze Otho zelfs getrouwd. Otho schijnt tegenover Nero nogal te hebben opgeschept over de charmes van Poppaea. Jongens onder mekaar.

Het probleem van Nero, na de mislukte aanslag, is dat Agrippina kan worden geacht wraak te nemen. Hoe kan ze het doen? Ze kan vertellen van het ingestorte dak en als bewijs een wond aan haar schouder tonen. Ze kan de senaat en het volk mobiliseren. Nero laat Burrus en Seneca komen voor overleg.